شهریور ۱۴۰۴، در میان انبوه خبرهای روزمره دنیای رمزارز، یک خبر متفاوت منتشر شد: نام یک صرافی ارز دیجیتال، کنار نام فدراسیون فوتبال آرژانتین نشست؛ همان تیمی که آخرین قهرمان جام جهانی بود. برای بیشتر مخاطبان ایرانی، آن نام تازه بود. اما آن اسم ده سال سابقه داشت.
این روایت کوتاه، مسیر LBank است از روزی که یک استارتاپ نوپا بود تا روزی که نامش روی صحنه جهانی فوتبال رفت؛ با این قید که مثل هر داستان تجاری دیگری، بخش تبلیغاتیاش را از بخش واقعیاش جدا کنیم.شروع ماجرا؛ استارتاپی که سال ۲۰۱۵ متولد شد
ال بانک در سال ۲۰۱۵ تاسیس شد؛ یعنی در دورانی که بازار رمزارز هنوز کسری از امروز بود و بیتکوین تازه داشت از حاشیه بیرون میآمد. صرافیهایی که در آن سالها متولد شدند، دو سرنوشت داشتند: یا در اولین بحران بزرگ بازار حذف شدند، یا یاد گرفتند چطور دوام بیاورند. آنچه از این مجموعه میدانیم این است که در دسته دوم ماند و طبق اعلام رسمی خودش، در طول این یک دهه رخداد امنیتی بزرگی را تجربه نکرده است.
نکتهای که در اینگونه روایتها معمولاً گم میشود این است: دوام آوردن در صنعتی با این نرخ ریزش، خودش یک سیگنال قابل اعتناست، ولی تضمین آینده نیست. سابقه، فقط یکی از سنجههاست؛ نه همه آن.نقاط عطف مسیر؛ از لیستینگهای بزرگ تا بازارهای جهانی
چیزی که این پلتفرم را در صنعت شناخته کرد، سرعتش در پذیرش داراییهای نوظهور بود. در سالهای اخیر، این راهبرد در حوزه میمکوینها پررنگتر هم شد و خود مجموعه، یکی از هویتهای تجاریاش را همین موضوع معرفی میکند: فهرستکردن سریع داراییهای تازه و تامین نقدشوندگی برای آنها.
این راهبرد یک روی دیگر هم دارد که یک روایت منصفانه باید بگوید: هرچه فهرست داراییها سریعتر و گستردهتر باشد، بار ارزیابی بیشتری بر دوش خود کاربر میافتد. دارایی تازهلیستشده، معمولاً پرنوسانترین و کمعمقترین بازار را دارد. پس همان چیزی که برای پلتفرم مزیت رقابتی است، برای کاربر تازهکار یک نقطه ریسک است.قرارداد با آرژانتین؛ لحظهای که نام برند جهانی شد
در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۵، برابر با اوایل مهر ۱۴۰۴، این مجموعه رسماً اعلام کرد که با فدراسیون فوتبال آرژانتین به توافق رسیده و اسپانسر منطقهای تیم ملی آرژانتین شده است. طبق اعلام رسمی، این یک قرارداد چندساله …
