هر شب، درست پیش از غروب، فانوس کوچکش را روشن می کرد و آن را پشت پنجره می گذاشت.
همسایه ها می دانستند که پیرزن این کار را هر شب انجام می دهد، اما کسی دلیلش را نمی دانست.
یک شب، پسر جوانی از او پرسید:
- مادرجان، چرا هر شب این فانوس را روشن می کنی؟ مگر کسی قرار است به خانه ات بیاید؟
پیرزن لبخند زد و گفت:
- شاید.
جوان خندید و گفت:
- «شاید» یعنی چه؟
پیرزن به جاده تاریک بیرون خانه نگاه کرد و گفت:
- سال ها پیش، پسرم برای پیدا کردن کار از روستا رفت. قبل از رفتن گفت روزی برمی گردد.
جوان آرام پرسید:
- برگشت؟
پیرزن سرش را پایین انداخت و گفت:
- هنوز نه.
جوان با ناراحتی گفت:
- پس چرا هنوز منتظری؟
پیرزن فانوس را روی پنجره گذاشت و جواب داد:
- من نمی دانم او چه زمانی برمی گردد، اما می خواهم اگر یک شب از این جاده گذشت، بداند که هنوز خانه ای هست که چراغش برای او روشن است.
جوان چیزی نگفت.
چند ماه بعد، یک شب سرد زمستانی، صدای در خانه پیرزن بلند شد.
پیرزن با عجله به سمت در رفت.
مردی خسته و خاک آلود پشت در ایستاده بود.
پسرش بود.
مرد با چشمانی پر از اشک گفت:
- مادر، تمام این سال ها هر وقت خسته می شدم، فقط به این فکر می کردم که شاید هنوز آن فانوس پشت پنجره روشن باشد.
پیرزن او را در آغوش گرفت و گفت:
- بعضی چراغ ها برای روشن کردن خانه نیستند؛ برای زنده نگه داشتن امید هستند.
آن شب، بعد از سال ها، فانوس همچنان روشن بود؛ اما این بار دیگر کسی منتظر نبود.
🌱 پیام داستان
امید همیشه به معنی اطمینان از نتیجه نیست؛ گاهی یعنی با وجود تمام سختی ها، اجازه ندهیم چراغ دل مان خاموش شود.
شاید چیزی که امروز بی فایده به نظر می رسد، فردا برای کسی تبدیل به دلیل ادامه دادن شود.
❤️ جمله پندآموز
«تا وقتی چراغ امیدت روشن است، هیچ راهی کاملاً تاریک نیست.»
