قصه «مورچه ای که کوهی را جابه جا کرد» برای کودک ۷ ساله
روزی روزگاری، در دامنه ی تپه ای سبز، مورچه ای زندگی می کرد به نام ریزه. ریزه از همه ی مورچه ها کوچک تر بود، اما بازوهایش از همه قوی تر.
یک روز، ریزه دانه ای بزرگ پیدا کرد. دانه از او بزرگ تر بود. او دانه را بر دوش گرفت و به سویِ خانه حرکت کرد. اما در میانه ی راه، سنگی بزرگ ایستاده بود. سنگ برای ریزه مانندِ کوهی بود.
ریزه نزدِ ملخ رفت و گفت: «ای ملخ، این سنگ راهِ مرا بسته است. آیا می توانی آن را جابه جا کنی؟» ملخ خندید و گفت: «من برای پریدن ساخته شده ام، نه برای جابه جا کردنِ سنگ. خودت کاری بکن.»
ریزه نزدِ موش رفت و گفت: «ای موش، این سنگ راهِ مرا بسته است. آیا می توانی آن را جابه جا کنی؟» موش شانه بالا انداخت و گفت: «من برای کندنِ لانه ساخته شده ام، نه برای سنگ. خودت کاری بکن.»
ریزه نزدِ کلاغ رفت و گفت: «ای کلاغ، این سنگ راهِ مرا بسته است. آیا می توانی آن را جابه جا کنی؟» کلاغ سر تکان داد و گفت: «من برای پرواز ساخته شده ام، نه برای سنگ. خودت کاری بکن.»
ریزه ناراحت نشد. کنارِ سنگ نشست و فکر کرد. سپس کاری کرد که هیچ کس باورش نمی شد. او یک دانه خاک از پایِ سنگ برداشت و آن را کنار گذاشت. سپس دانه ی دوم، سپس سوم.
روزها گذشت. باران آمد و رفت. باد وزید و آرام گرفت. ریزه هر روز یک دانه خاک جابه جا کرد.
و یک صبح، وقتی خورشید طلوع کرد، سنگ دیگر آن جا نبود. تنها تلی از خاک در کنارِ راه بود، و دانه ی بزرگ، سالم، در خانه ی ریزه.
ملخ، موش و کلاغ از راه رسیدند و چشم هایشان گرد شد. ریزه لبخندی زد و گفت: «کوه را کس جابه جا نکرد. من هر روز یک دانه از آن برداشتم.»
و از آن روز، هرگاه کسی کارِ بزرگی پیشِ رو داشت، به یادِ مورچه ی کوچک می افتاد. 🐜
همچنین بخوانید: داستان کودکانه کوتاه ستاره ای که از آسمان لغزید آذر شب هنگام ستاره ای افتاده را می بیند و با کمک کرم شب تاب، آن را به آسمان بازمی گرداند.
و قصه به سر رسید، کلاغه به خانه اش نرسید.
نکته ی کوتاه: این قصه پیامِ «صبر و پشتکار» دارد. می توانید بپرسید: «کارِ بزرگی هست که با قدم های کوچک بتوان انجامش داد؟»
