خلاصه مقایسه روش های تکثیر انجیر:
۱. کاشت از طریق قلمه (بهترین روش - پیشنهاد ۹۹.۹٪ کشاورزان): باردهی بسیار سریع (در عرض ۵ تا ۶ ماه)، تضمین بارور بودن درخت و طعم مشابه پایه مادری.
۲. کاشت از طریق بذر (هسته): فرآیند بسیار زمان بر (باردهی بعد از ۳ تا ۴ سال)، احتمال ۵۰ درصدی نر یا وحشی شدن درخت (نیاز به پیوند) و عدم تضمین کیفیت میوه.
۳. نتیجه گیری: کاشت بذر بیشتر جنبه سرگرمی و آزمایشی دارد، اما برای تولید میوه حتماً باید از روش قلمه زدن استفاده کرد.
روش اول: کاشت انجیر از طریق بذر (هسته)
روش کار: انجیر رسیده ای را از وسط نصف کرده و هسته های آن را مستقیم روی خاک گلدان قرار دهید یا بذرها را در آب بشویید. بذرهایی که ته نشین می شوند سالمند. روی بذرها را با طبقه باریکی از خاک بپوشانید، آبیاری کنید و گلدان را با کاور بلاستیکی بپوشانید تا رطوبت و دمای لازم تامین شود. بعد از حدود ۴ هفته بذرها جوانه می زنند.
روش دوم: تکثیر انجیر از طریق قلمه زدن (روش طلایی)
روش کار: در انتهای زمستان یا اوایل بهار، شاخه های یک ساله و سالم درخت انجیر را جداسازی کنید. قلمه ها را در خاک سبک بکارید و مرطوب نگه دارید. قلمه ها ظرف چند هفته ریشه زده و در کمتر از ۶ ماه شروع به برگ دهی و حتی باردهی اولیه می کنند.
اگر به عنوان سرگرمی قصد دارید جوانه زدن بذر انجیر را مشاهده کنید، روش کاشت بذر تجربه جالبی است. اما اگر هدف شما داشتن یک درخت انجیر بارور، پرمحصول و سریع در خانه یا باغچه است، حتماً و منحصراً از روش قلمه زدن استفاده کنید تا در همان سال اول از میوه های شیرین آن لذت ببرید.
