تصاویر دهانه ایجادشده توسط موشک فالکون ۹ روی ماه

ناسا تصاویر جدیدی از محل برخورد مرحله بالایی موشک فالکون ۹ شرکت اسپیس‌ایکس با سطح ماه منتشر کرده که ایجاد دهانه‌ای حدود ۱۸ متری را تأیید می‌کند. این قطعه موشک ۵ اوت ۲۰۲۶ با سرعت حدود ۵۴۰۰ مایل بر ساعت به ماه برخورد کرد.

به گزارش تابناک به نقل از فارس؛ تصاویر ثبت‌شده توسط مدارگرد شناسایی ماه ناسا، تفاوت سطح ماه پیش و پس از برخورد را نشان می‌دهند. بررسی سایه‌های ایجادشده در محل برخورد نشان می‌دهد دهانه جدید حدود ۶۰ فوت، معادل ۱۸ متر، عرض دارد و عمق آن کمتر از ۳ متر است. در اطراف دهانه نیز رگه‌های روشن و تیره دیده می‌شود که حاصل پرتاب مواد سطحی و لایه‌های زیرین ماه در زمان برخورد است.

این مرحله از فالکون ۹ در ژانویه ۲۰۲۵ برای پرتاب مأموریت «بلو گوست ۱» استفاده شده بود. موشک پس از رساندن محموله‌های مأموریت به مدار موردنظر، سوخت کافی برای بازگشت به زمین نداشت و بیش از یک سال در فضا سرگردان ماند تا در نهایت اثر گرانش و فعالیت خورشیدی مسیر آن را به سمت ماه تغییر داد.

مدارگرد شناسایی ماه ناسا حدود یک هفته پس از برخورد توانست از محل حادثه تصویربرداری کند. پیش از آن، مدارگرد ماه «دَانوری» کره جنوبی نخستین تصاویر از این ناحیه را ثبت کرده بود. این برخورد بار دیگر بحث درباره زباله‌های فضایی و خطر آن‌ها برای مأموریت‌ها و زیرساخت‌های آینده ماه را جدی‌تر کرده است.

به گزارش آفتاب نیوز،

اسپیس‌ایکس برای سومین سال متوالی به رکورد صدمین سال پرتاب خود رسیده است.

به نقل از اسپیس، یک موشک فالکون ۹ امروز چهارشنبه ساعت ۱۲:۰۱ بامداد به وقت منطقه زمانی شرقی آمریکا (۷:۳۱ صبح به وقت تهران) از پایگاه نیروی فضایی وندنبرگ کالیفرنیا به فضا پرتاب شد.

این نود و هفتمین پرتاب فالکون ۹ در سال جاری و صدمین ماموریت اسپیس ایکس در سال ۲۰۲۶ بود. این ماموریت ۲۴ ماهواره اینترنتی استارلینک اسپیس‌ایکس را به مدار پایین زمین منتقل کرد.

در همین حال، مرحله اول موشک، طبق برنامه، حدود ۸.۵ دقیقه پس از پرواز به زمین بازگشت و در اقیانوس آرام بر روی کشتی بدون سرنشین «البته که هنوز دوستت دارم» فرود آمد. این دوازدهمین ماموریت این پیشران خاص بود که با نام B ۱۰۹۷ نامگذاری شده است.

B ۱۰۹۷ با پرواز‌های مهم غریبه نیست. برای مثال، در جریان پرتاب استارلینک در آوریل گذشته، این پیشران ششصدمین فرود یک موشک مداری را در تاریخ درخشان اسپیس ایکس انجام داد.

بخش عمده‌ای از پرتاب‌های اسپیس‌ایکس در سال جاری در حال حاضر، ۷۴ مورد از آنها به ساخت ابرصورت فلکی استارلینک اختصاص داده شده است که در حال حاضر شامل نزدیک به ۱۱ هزار ماهواره عملیاتی است.

یکی از سه پرتاب غیر فالکون ۹ اسپیس ایکس در سال ۲۰۲۶ توسط موشک فالکون هوی انجام شد. دو پرتاب دیگر، پرواز‌های آزمایشی زیرمداری استارشیپ، وسیله نقلیه غول‌پیکر و کاملا قابل استفاده مجددی بود که اسپیس ایکس در حال توسعه آن است تا به بشریت در سکونت در ماه و مریخ کمک کند.

اسپیس‌ایکس برای اولین بار در سال ۲۰۲۴ از مرز ۱۰۰ پرتاب عبور کرد، زمانی که در مجموع ۱۳۸ ماموریت (۱۳۲ ماموریت توسط فالکون ۹، دو ماموریت توسط فالکون هوی و چهار ماموریت توسط استارشیپ) انجام داد. در سال ۲۰۲۵، این شرکت در مجموع ۱۷۰ پرواز (۱۶۵ ماموریت توسط فالکون ۹ و پنج ماموریت توسط استارشیپ) انجام داد.

اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، این اعداد در سال‌های آینده به طرز چشمگیری افزایش خواهند یافت. ایلان ماسک، بنیانگذار و مدیرعامل اسپیس‌ایکس، گفته است که این شرکت می‌خواهد استارشیپ را چندین بار در روز پرتاب کند و تعداد سالانه را به حدود ۱۰۰۰ عدد برساند. فالکون ۹ و فالکون هوی بخشی از این تصویر بلندمدت نیستند؛ اسپیس‌ایکس می‌خواهد آنها را به تدریج کنار بگذارد و استارشیپ بار این کار را به دوش بکشد.

به گزارش سیتنا به نقل از آسوشیتدپرس، شرکت امنیت سایبری آتالانتا ابزار «آرگو» را معرفی کرده است؛ سامانه‌ای مبتنی بر ترکیب هوش مصنوعی و روش‌های ریاضی پیشرفته که با هدف شناسایی جامع‌تر آسیب‌پذیری‌های نرم‌افزارها و سامانه‌های متصل به اینترنت توسعه یافته است.

این فناوری در پی حمله سایبری سال ۲۰۲۲ به شبکه ارتباطات ماهواره‌ای ویاست مورد توجه قرار گرفته است. در جریان آن حمله که همزمان با آغاز جنگ روسیه علیه اوکراین رخ داد، هزاران مودم ماهواره‌ای در اوکراین و بخش‌هایی از اروپا از کار افتادند و ارتباطات را مختل کردند.

آتالانتا اعلام کرده فناوری به‌کاررفته در «آرگو» برای تقویت امنیت شبکه ماهواره‌ای ویاست نیز استفاده شده و به این شرکت کمک کرده است تا مقاومت زیرساخت ارتباطی خود در برابر حملات احتمالی آینده را ارزیابی و تقویت کند.

نکته مهم این فناوری، استفاده از رویکردی موسوم به «درک نرم‌افزار» است که با ترکیب مدل‌های ریاضی و هوش مصنوعی تلاش می‌کند رفتار و آسیب‌پذیری‌های سامانه‌های نرم‌افزاری را به شکلی عمیق‌تر بررسی کند.

به گفته کارشناسان، چنین ابزارهایی می‌توانند در آینده علاوه بر شبکه‌های ماهواره‌ای، برای حفاظت از زیرساخت‌های حیاتی مانند شبکه‌های انرژی، سامانه‌های آب و فاضلاب و دیگر تجهیزات متصل به اینترنت مورد استفاده قرار گیرند.

فناوری آتالانتا همچنین در پروژه «ماموریت جنسیس» وزارت انرژی آمریکا برای توسعه سامانه‌های خودکار مرتبط با راکتورهای هسته‌ای به کار گرفته شده است. کارشناسان آزمایشگاه ملی آیداهو معتقدند ابزارهایی از این نوع ممکن است در آینده به بخشی از فرایند استاندارد توسعه و ارزیابی سامانه‌های حساس تبدیل شوند.

این تحول نشان می‌دهد که با افزایش وابستگی ارتباطات، ماهواره‌ها و زیرساخت‌های حیاتی به نرم‌افزار، استفاده از هوش مصنوعی برای شناسایی آسیب‌پذیری‌ها پیش از بهره‌برداری مهاجمان می‌تواند به یکی از محورهای اصلی امنیت سایبری تبدیل شود.

انتهای پیام