به گزارش سیتنا، اگر به اعداد و ارقام نگاه کنیم، هر ماژول فرماندهی آپولو یک کامپیوتر راهنمای آپولو (AGC) در خود جای داده بود. طبق مستندات مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT)، هر AGC شامل ۲,۰۴۸ کلمه حافظه قابلپاککردن (RAM) بود. «کلمه» واحد اندازهگیری عجیبی است، اما هر کلمه از ۱۶ بیت باینری تشکیل میشد که یعنی هر AGC دارای ۳۲,۷۶۸ بیت رم (یا ۴,۰۹۶ بایت) بوده است. در مقایسه، آیفون ۱۷ پرو دارای ۱۲ گیگابایت رم (۱۲ × ۱۰⁹ بایت) است که ۲,۹۲۸,۲۵۷.۶۹ برابر بیشتر از بایتهای AGC است.
البته، رم به تنهایی یک کامپیوتر خوب نمیسازد؛ هر AGC همچنین از یک واحد پردازش و حافظه فقطخواندنی (ROM) استفاده میکرد – دادههایی که قابلبازنویسی نیستند و به کامپیوتر میگویند چگونه عملکردهای کلیدی مانند راهاندازی را انجام دهد. پردازنده سرعتی معادل ۲.۰۴۸ مگاهرتز داشت، اگرچه برخی منابع میگویند سرعت مؤثر آن نزدیک به ۰.۰۴۳ مگاهرتز بوده است، در حالی که ROM حدود ۷۲ کیلوبایت داده را در خود جای میداده است. در مقایسه، پردازنده آیفون ۱۷ پرو با سرعتی بین ۸۵۰ تا ۲,۱۰۰ مگاهرتز کار میکند و اگرچه رم به معنای سنتی ندارد، اما گوشی میتواند تا ۱ ترابایت داده ذخیره کند. حتی اگر قدرت پردازش و ذخیرهسازی همه AGCها را در یک واحد جمع کنید، باز هم به پای یک گوشی هوشمند مدرن نمیرسد.
مقایسه سیب و پرتقال
پس قضیه تمام شد. آیفونهای مدرن بهطور تصاعدی از کامپیوترهای آپولو ۱۱ ناسا قدرتمندتر هستند. بهعلاوه، حتی ماشینحسابهایی که در کلاس ریاضی استفاده میکنید هم از ماژولهای AGC جلوتر هستند. پس اگر دانشمندان موشکی از قدرت یک گوشی در سفینه فضایی استفاده کنند، چه اتفاقی میافتد؟ احتمالاً یک پسرفت خواهد بود.
در حالی که AGC در برابر گوشیهای هوشمند مدرن، بهویژه آیفون ۱۷ پرو، حرفی برای گفتن ندارد، کامپیوتر ماژول فرماندهی آپولو ۱۱ برای اواخر دهه ۱۹۶۰ میلادی فوقالعاده پیشرفته بود. از سوی دیگر، گوشیهای هوشمند در مقایسه با اکثر کامپیوترهای مدرن، واقعاً ضعیف هستند. فقط به فالکون ۹ اسپیسایکس نگاه کنید. اگرچه بیشتر مشخصات کامپیوتری آن محرمانه است، اما گفته میشود این سفینهها از پردازندههای دو هستهای x86 استفاده میکنند. با فرض اینکه اسپیسایکس تراشههای مدرن بخرد، سفینه فضایی از پردازندهای استفاده میکند که حداقل با سرعت ۴.۱۰ گیگاهرتز کار میکند. این یعنی دو برابر چیزی که آیفون ۱۷ پرو میتواند ارائه دهد.
فناوری آنقدر پیشرفت کرده است که دفعه بعد که به ماه میرویم، فضانوردان ممکن است به یکی از قدرتمندترین کامپیوترهای زمین (خوب، در مدار زمین) برای فرود روی سطح ماه نیاز نداشته باشند. ناسا میتواند با سختافزاری مشابه با آنچه که ناوگان پهپادهای تحویل غذا در چین را تغذیه میکند، از پس کار بربیاید. در حال حاضر، عموم مردم باید کمتر نگران این باشند که دانشمندان موشکی از چه کامپیوترهایی در سفینههای فضایی استفاده میکنند و بیشتر نگران این باشند که چگونه با خیال راحت به ماه برسند؛ با توجه به اینکه استارشیپهای اسپیسایکس آنقدرها هم منفجر شدهاند، مشخص است که کمی قافیه را باختهاند.
انتهای پیام
