به گزارش سیتنا، در ادامه، به بررسی ۴ شرکتی میپردازیم که قبل از Fairphone ایده گوشی ماژولار را دنبال کردند.
۱. گوگل (Project Ara)
پروژه Ara گوگل، بلندپروازانهترین تلاش برای ساخت یک گوشی کاملاً ماژولار بود. در این پروژه، یک اسکلت اصلی (Endoskeleton) وجود داشت که کاربران میتوانستند قطعاتی مانند نمایشگر، باتری، پردازنده و دوربین را به آن متصل کنند. این پروژه که تحت تأثیر مفهوم Phonebloks شکل گرفت، پس از چند سال تأخیر، در سپتامبر ۲۰۱۶ بهطور ناگهانی لغو شد. اگرچه نمونههای اولیهای از آن ساخته شد، اما هیچکدام به ماژولاریت کامل وعدهدادهشده نرسیدند.
۲. موتورولا (Moto Mods)
موتورولا با رویکردی عملگرایانهتر، گوشیهای سری Moto Z را با قابلیت اتصال ماژولهای جانبی (Moto Mods) عرضه کرد. این ماژولها شامل باتری اضافی، بلندگو، پروژکتور، کنترلر بازی و حتی بلندگوی هوشمند الکسا بودند. از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۹، چندین مدل از سری Moto Z از این ماژولها پشتیبانی کردند، اما استقبال کم از این لوازم جانبی گرانقیمت، باعث شد موتورولا این ایده را کنار بگذارد.
۳. الجی (LG G5)
LG G5 در سال ۲۰۱۶ با بخش پایینی قابل تعویض عرضه شد که کاربران میتوانستند ماژولهایی مانند Cam Plus (باتری اضافی و کنترل دوربین) یا Hi-Fi Plus (تقویتکننده صدا) را به آن متصل کنند. با این حال، برای تعویض ماژول باید گوشی خاموش میشد، زیرا باتری نیز جدا میگشت. این مفهوم موفق نبود و الجی پس از G5، دیگر گوشی ماژولاری عرضه نکرد.
۴. مودو (Modu)
شرکت اسرائیلی Modu در سال ۲۰۰۸ با ایدهای خلاقانه، گوشیهای Modu 1 و Modu T را عرضه کرد. این گوشیها یک واحد اصلی کوچک بودند که میتوانستند در «ژاکتهای» مختلفی قرار بگیرند تا قابلیتهایی مانند دوربین، GPS، صفحه کلید فیزیکی یا صفحه نمایش بزرگتر را اضافه کنند. با وجود خلاقیت، این شرکت در سال ۲۰۱۱ به دلیل بدهی و عدم موفقیت تجاری، تعطیل شد و گوگل حق امتیازهای آن را خریداری کرد.
مسیر پرنوسان گوشیهای ماژولار
اگرچه ایده گوشیهای ماژولار جذاب است، اما تقریباً همه شرکتهای پیشگام در این مسیر با چالشهایی مانند هزینه بالا، استقبال کم کاربران و پیچیدگی فنی روبرو شدند. …
