به گزارش فرتاک نیوز،
در این مقاله ریتالین را از جنبههای مختلف بررسی میکنیم و در ادامه به خطرات سوءمصرف، احتمال وابستگی و روشهای ایمن ترک آن میپردازیم. ریتالین چیست؟
ریتالین نام تجاری دارویی است که ماده فعال آن متیلفنیدات نام دارد. این دارو در گروه محرکهای سیستم عصبی مرکزی یا CNS قرار میگیرد و با تأثیر بر فعالیت برخی مواد شیمیایی موجود در مغز، عملکرد سیستم عصبی را تحت تأثیر قرار میدهد. یکی از مهمترین اثرات متیلفنیدات، افزایش میزان فعالیت دو انتقالدهنده عصبی به نامهای دوپامین و نوراپینفرین است. دوپامین در فرآیندهایی مانند انگیزه، پاداش و کنترل حرکات نقش دارد و نوراپینفرین نیز با تمرکز، هوشیاری و نحوه واکنش بدن به شرایط استرسزا مرتبط است. ریتالین با افزایش دسترسی این انتقالدهندههای عصبی در فضای میان سلولهای عصبی یا سیناپسها، به بهبود برخی عملکردهای مغزی کمک میکند.
در صورت تجویز صحیح و مصرف در دوز مناسب، این دارو میتواند به افزایش توانایی تمرکز، کاهش رفتارهای تکانشی و کنترل بهتر برخی علائم اختلالات عصبی کمک کند. یکی از اصلیترین موارد تجویز ریتالین، درمان اختلال نقص توجه/بیشفعالی یا ADHD در کودکان و بزرگسالان است. این دارو همچنین در برخی موارد برای کنترل نارکولپسی مورد استفاده قرار میگیرد. نارکولپسی نوعی اختلال خواب است که میتواند باعث خوابآلودگی شدید و غیرقابلکنترل در طول روز شود. اشکال دارویی ریتالین
ریتالین در فرمهای دارویی مختلفی تولید میشود تا امکان تنظیم دوز و مدت اثر دارو متناسب با شرایط بیمار وجود داشته باشد. تفاوت این اشکال دارویی بیشتر به سرعت آزاد شدن ماده مؤثره و مدت زمانی که اثر دارو در بدن باقی میماند، مربوط میشود. قرص کوتاهاثر: این نوع که معمولاً با نام Ritalin شناخته میشود، اثر نسبتاً سریع اما کوتاهمدتی دارد و معمولاً اثر آن حدود ۳ تا ۴ ساعت ادامه پیدا میکند. به همین دلیل، در برخی شرایط ممکن است پزشک مصرف چند نوبت از آن را در طول روز تجویز کند. اثر سریع این نوع دارو یکی از عواملی است که باعث شده در مصرفهای غیردرمانی نیز مورد توجه قرار گیرد. قرص یا کپسول طولانیاثر: برخی انواع ریتالین مانند Ritalin LA یا داروهایی مانند Concerta …
