ریزش مو چه کمبودی را در بدن شما نشان می دهد!

به گزارش آفتاب نیوز،

زرد شدن ناخن دست یا پا همیشه نشانه یک بیماری جدی نیست. گاهی تغییر رنگ ناخن تنها به دلیل استفاده مداوم از لاک یا سیگار ایجاد می‌شود، اما در مواردی نیز می‌تواند ناشی از عفونت قارچی یا برخی بیماری‌های زمینه‌ای باشد.

به ویژه اگر زردی ناخن همراه با ضخیم شدن، شکننده شدن، تغییر شکل، جدا شدن ناخن از بستر یا درد باشد، بهتر است علت آن بررسی شود. عفونت قارچی از شایع‌ترین دلایل تغییر رنگ و ضخیم شدن ناخن، به خصوص ناخن‌های پا، است.

شایع‌ترین علت زرد شدن ناخن چیست؟

یکی از شایع‌ترین دلایل زرد شدن ناخن، عفونت قارچی ناخن یا اونیکومایکوزیس است.

این عفونت بیشتر ناخن‌های پا را درگیر می‌کند و معمولا ابتدا به صورت لکه یا تغییر رنگ سفید یا زرد در قسمت انتهایی ناخن دیده می‌شود. با پیشرفت عفونت، ناخن ممکن است ضخیم، شکننده و خردشونده شود و حتی از بستر خود جدا شود.

محیط گرم و مرطوب احتمال ابتلا به قارچ ناخن را افزایش می‌دهد. تعریق زیاد پا، پوشیدن طولانی مدت کفش‌های بسته و گرم، استفاده از رختکن و دوش‌های عمومی و ابتلا به قارچ پوست پا از عوامل افزایش دهنده خطر هستند.

لاک هم می‌تواند ناخن را زرد کند

استفاده مداوم از لاک، به ویژه لاک‌های تیره، می‌تواند باعث ایجاد لکه و تغییر رنگ سطح ناخن شود.

این نوع زردی معمولا با عفونت قارچی تفاوت دارد و لزوما به معنی بیمار بودن ناخن نیست. پاک کردن لاک و گذشت زمان می‌تواند باعث شود رنگ طبیعی ناخن به تدریج برگردد؛ بنابراین اگر زردی پس از استفاده طولانی از لاک ایجاد شده و هیچ ضخیم شدن، خرد شدن یا جدا شدن ناخن وجود ندارد، ممکن است علت صرفا تغییر رنگ سطحی باشد.

سیگار می‌تواند ناخن‌ها را تغییر رنگ دهد

مصرف سیگار نیز می‌تواند باعث ایجاد لکه‌های زرد یا قهوه‌ای روی ناخن‌ها شود. این تغییر رنگ بیشتر به دلیل تماس ناخن‌ها با دود و مواد موجود در آن ایجاد می‌شود.

در چنین شرایطی، تغییر رنگ به خودی خود به معنای عفونت یا بیماری داخلی نیست؛ اما ادامه مصرف سیگار می‌تواند سلامت عمومی بدن را تحت تاثیر قرار دهد.

آیا کمبود ویتامین باعث زرد شدن ناخن می‌شود؟

کمبود بعضی مواد مغذی می‌تواند باعث تغییرات مختلف ناخن شود، اما نباید هر ناخن زردی را به کمبود ویتامین یا آهن نسبت داد.

برخی بیماری‌های تغذیه‌ای و کمبود‌های مواد مغذی می‌توانند ظاهر ناخن را تغییر دهند، اما تشخیص علت زردی ناخن تنها بر اساس رنگ آن امکان پذیر نیست؛ بنابراین مصرف خودسرانه مکمل‌های آهن، روی یا ویتامین‌ها برای درمان زردی ناخن توصیه نمی‌شود.

بیماری‌های زمینه‌ای هم می‌توانند روی ناخن اثر بگذارند

تغییرات ناخن گاهی با برخی بیماری‌های مزمن ارتباط دارد. بیماری‌هایی مانند پسوریازیس، دیابت، اختلالات تیروئید و بعضی بیماری‌های قلبی، ریوی یا کبدی می‌توانند با تغییرات ناخن همراه باشند.

اما این نکته مهم است که زرد شدن ناخن به تنهایی به معنی ابتلا به بیماری کبد، کلیه یا ریه نیست.

برای مثال، بیماری‌های کبدی ممکن است باعث زرد شدن پوست و سفیدی چشم‌ها در اثر افزایش بیلی روبین شوند؛ اما نمی‌توان صرفا با مشاهده ناخن زرد، بیماری کبدی را تشخیص داد.

سندروم ناخن زرد چیست؟

یک بیماری نادر به نام سندروم ناخن زرد نیز وجود دارد که با زرد و ضخیم شدن ناخن‌ها شناخته می‌شود.

در این بیماری، ناخن‌ها ممکن است به تدریج ضخیم، خمیده و زرد یا سبز شوند و رشد آن‌ها کند شود. این بیماری می‌تواند همراه با تورم پا‌ها و مشکلات تنفسی مانند تجمع مایع اطراف ریه‌ها یا سرفه مزمن باشد.

سندروم ناخن زرد بسیار نادر است و نباید هر تغییر رنگ ناخن را به آن نسبت داد. وجود همزمان تغییرات ناخن، تورم پا‌ها و علائم تنفسی است که اهمیت بررسی پزشکی را بیشتر می‌کند.

چگونه بفهمیم زردی ناخن احتمالا قارچی است؟

زرد شدن ناخن به تنهایی برای تشخیص قارچ کافی نیست. احتمال عفونت قارچی زمانی بیشتر می‌شود که چند علامت با هم وجود داشته باشند، از جمله:

زرد یا سفید شدن ناخن

ضخیم شدن ناخن

شکننده و خرد شدن ناخن

جدا شدن ناخن از بستر

تغییر شکل ناخن

درگیری چند ناخن، به ویژه ناخن‌های پا

وجود همزمان قارچ یا پوسته ریزی بین انگشتان پا

از آنجا که بیماری‌هایی مانند پسوریازیس نیز می‌توانند ظاهری شبیه قارچ ایجاد کنند، در موارد مشکوک ممکن است پزشک نمونه‌ای از ناخن را برای بررسی آزمایشگاهی بگیرد.

درمان زردی ناخن چگونه است؟

درمان کاملا به علت زرد شدن ناخن بستگی دارد.

اگر علت، لاک یا لکه سطحی باشد، معمولا با قطع عامل ایجادکننده و رشد تدریجی ناخن، ظاهر ناخن بهتر می‌شود.

اگر علت عفونت قارچی باشد، درمان ضدقارچ مورد نیاز است. برخی دارو‌های موضعی به صورت لاک یا محلول روی ناخن استفاده می‌شوند، اما درمان آن‌ها طولانی است و ممکن است چندین ماه زمان ببرد. برای بعضی عفونت‌ها نیز پزشک داروی ضدقارچ خوراکی تجویز می‌کند.

درمان قارچ ناخن را نباید پس از چند روز به دلیل برطرف نشدن ظاهر ناخن قطع کرد. ناخن به کندی رشد می‌کند و حتی پس از از بین رفتن عفونت، مدتی طول می‌کشد تا ناخن سالم جایگزین بخش آسیب دیده شود. بعضی درمان‌های موضعی ممکن است ۶ تا ۱۲ ماه مورد استفاده قرار بگیرند.

آیا آبلیمو و جوش شیرین قارچ ناخن را درمان می‌کنند؟

روش‌هایی مانند آبلیمو، جوش شیرین، خمیردندان، آب نمک یا پراکسید هیدروژن در نسخه‌های اینترنتی به عنوان درمان خانگی زردی ناخن پیشنهاد می‌شوند، اما نباید آن‌ها را جایگزین درمان اثبات شده عفونت قارچی دانست.

برخی از این مواد ممکن است به طور موقت ظاهر سطح ناخن را تغییر دهند یا باعث تحریک پوست اطراف ناخن شوند، اما درمان یک عفونت قارچی واقعی به تشخیص علت و استفاده از درمان مناسب نیاز دارد؛ بنابراین اگر ناخن ضخیم، شکننده و زرد شده یا تغییرات آن در حال گسترش است، بهتر است به جای سفید کردن ظاهری ناخن، علت اصلی مشخص شود.

چگونه از قارچ ناخن پیشگیری کنیم؟

برای کاهش احتمال ابتلا به عفونت قارچی می‌توان چند نکته ساده را رعایت کرد:

پا‌ها را تمیز و کاملا خشک نگه دارید.

جوراب را روزانه تعویض کنید.

از کفش‌های بسیار تنگ و گرم استفاده نکنید.

در استخر، حمام و رختکن عمومی دمپایی بپوشید.

حوله، جوراب، کفش و وسایل مربوط به ناخن را با دیگران مشترک استفاده نکنید.

اگر قارچ پوست پا دارید، آن را درمان کنید تا به ناخن‌ها گسترش پیدا نکند.

ناخن‌ها را کوتاه و مرتب نگه دارید.

چه زمانی برای زردی ناخن باید به پزشک مراجعه کرد؟

اگر علت تغییر رنگ مشخص نیست، بهتر است آن را نادیده نگیرید؛ به ویژه اگر ناخن تغییر شکل داده، ضخیم شده، درد دارد، از بستر جدا می‌شود یا تغییر رنگ به ناخن‌های دیگر نیز گسترش پیدا کرده است.

افراد مبتلا به دیابت یا کسانی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند نیز بهتر است تغییرات ناخن را جدی‌تر پیگیری کنند، زیرا عفونت‌های پا در این افراد می‌تواند اهمیت بیشتری داشته باشد.

زردی ناخن در بیشتر موارد نشانه یک مشکل قابل درمان است، اما درمان درست زمانی امکان پذیر است که علت تغییر رنگ مشخص شود. به همین دلیل، به جای تلاش برای سفید کردن ناخن با مواد خانگی، شناسایی علت اصلی مهم‌ترین قدم برای درمان است.

منبع: عصر ایران

به گزارش اینتیتر به نقل از سلامت نیوز، کمبود ویتامین‌ها زمانی ایجاد می‌شود که بدن نتواند مقدار موردنیاز خود از ویتامین‌های ضروری را از طریق غذا دریافت یا به‌درستی جذب کند. بسته به نوع و شدت کمبود، علائم مختلفی مانند خستگی، ضعف، تغییرات پوستی، ریزش مو، کاهش تمرکز، مشکلات بینایی یا ضعف عملکرد سیستم ایمنی ممکن است ظاهر شود.

 البته بسیاری از این نشانه‌ها اختصاصی نیستند و می‌توانند دلایل متفاوتی داشته باشند؛ بنابراین مشاهده یک علامت به‌تنهایی به معنای کمبود ویتامین نیست. تشخیص دقیق معمولاً با بررسی سابقه فرد، علائم و در صورت نیاز انجام آزمایش‌های پزشکی صورت می‌گیرد.

شناخت نشانه‌های احتمالی و توجه به تغییرات بدن می‌تواند به شناسایی زودتر مشکلات تغذیه‌ای کمک کند. در ادامه، مهم‌ترین علائم کمبود ویتامین‌های مختلف و نقش هر یک از آن‌ها در سلامت بدن را بررسی می‌کنیم.

چرا ویتامین‌ها برای بدن ضروری هستند؟

ویتامین‌ها اگرچه به مقدار کمی موردنیاز بدن هستند، اما نقش مهمی در حفظ سلامت و انجام فرایندهای حیاتی دارند. آن‌ها در عملکرد سیستم ایمنی، سلامت پوست و چشم‌ها، استحکام استخوان‌ها، فعالیت سیستم عصبی، تولید سلول‌های خونی و بسیاری از فرایندهای متابولیکی مشارکت می‌کنند.

بیشتر ویتامین‌ها باید از طریق یک رژیم غذایی متنوع و متعادل تأمین شوند. در برخی شرایط خاص نیز ممکن است پزشک مصرف مکمل را توصیه کند. به همین دلیل، مصرف خودسرانه دوزهای بالای مکمل های ویتامینی همیشه انتخاب مناسبی نیست و بهتر است نیاز بدن ابتدا ارزیابی شود.

مهم‌ترین نشانه‌های کمبود ویتامین در بدن

کمبود هر ویتامین می‌تواند علائم متفاوتی ایجاد کند. جدول زیر خلاصه‌ای از مهم‌ترین نشانه‌های هر کمبود را نشان می‌دهد.

ویتامین مهم‌ترین علائم کمبود

ویتامین A خشکی چشم، کاهش دید در شب، خشکی پوست

ویتامین B۱ خستگی، ضعف عضلانی، مشکلات عصبی

ویتامین B۶ ترک گوشه لب، التهاب زبان، بی‌حسی دست و پا

ویتامین B۱۲ کم‌خونی، گزگز اندام‌ها، اختلال حافظه

ویتامین C خونریزی لثه، دیر خوب شدن زخم، کبودی آسان

ویتامین D درد استخوان، ضعف عضلات، شکستگی‌های مکرر

ویتامین E ضعف عضلانی، مشکلات عصبی، اختلال بینایی

ویتامین K خونریزی طولانی، کبودی سریع

ویتامین A

ویتامین A یکی از ویتامین‌های محلول در چربی است که بخش قابل‌توجهی از آن در کبد ذخیره می‌شود. به همین دلیل، کمبود آن معمولاً در مدت کوتاه ایجاد نمی‌شود. با این حال، برخی مشکلات مانند اختلال در جذب چربی یا بعضی بیماری‌های گوارشی می‌توانند جذب ویتامین A را کاهش دهند و در نهایت باعث کمبود آن شوند.

اختلال در دید، به‌ویژه شب‌کوری ، از شناخته‌شده‌ترین نشانه‌های کمبود ویتامین A است. در موارد شدیدتر ممکن است عملکرد سیستم ایمنی نیز تحت تأثیر قرار گیرد و مشکلاتی در سلامت پوست و بافت‌های بدن ایجاد شود.

ویتامین D

ویتامین D برای سلامت استخوان‌ها، عملکرد عضلات و فعالیت طبیعی سیستم ایمنی اهمیت دارد. بدن می‌تواند این ویتامین را در اثر قرار گرفتن پوست در معرض نور خورشید تولید کند و بخشی از آن نیز از طریق مواد غذایی تأمین می‌شود.

کمبود شدید ویتامین D می‌تواند در کودکان باعث نرمی استخوان و در بزرگسالان به ضعف و نرمی استخوان‌ها منجر شود. میزان نیاز به این ویتامین تحت تأثیر عواملی مانند سن، میزان دریافت نور خورشید، رنگ پوست، رژیم غذایی و برخی شرایط پزشکی قرار دارد. درباره ارتباط ویتامین D با بیماری‌هایی مانند افسردگی و برخی بیماری‌های مزمن نیز پژوهش‌های زیادی انجام شده، اما نباید مصرف مکمل را به‌عنوان راه قطعی پیشگیری یا درمان این بیماری‌ها در نظر گرفت.

ویتامین‌های E و K

کمبود ویتامین E و K در افراد سالم چندان شایع نیست و معمولاً در شرایط خاص، برخی بیماری‌های زمینه‌ای یا اختلالات جذب مواد غذایی مشاهده می‌شود.

ویتامین E نقش مهمی در محافظت از سلول‌ها در برابر آسیب اکسیداتیو دارد و کمبود شدید آن می‌تواند با مشکلات عصبی و عضلانی همراه باشد. ویتامین K نیز برای انعقاد طبیعی خون و حفظ سلامت استخوان‌ها ضروری است؛ بنابراین کمبود قابل‌توجه آن می‌تواند احتمال بروز مشکلات انعقادی را افزایش دهد.

ویتامین‌های گروه B

ویتامین های گروه B در فرایندهای مختلف بدن، از جمله تولید انرژی، عملکرد سیستم عصبی و ساخت سلول‌های خونی نقش دارند. بیشتر این ویتامین‌ها ذخیره قابل‌توجهی در بدن ندارند و باید به‌طور منظم از طریق رژیم غذایی دریافت شوند.

ویتامین B۱۲ استثناست و بدن می‌تواند مقدار زیادی از آن را در کبد ذخیره کند؛ به همین دلیل، علائم کمبود B۱۲ ممکن است مدت زیادی پس از کاهش دریافت غذایی ظاهر شوند. کمبود این ویتامین تنها به افراد گیاه‌خوار محدود نمی‌شود و عوامل مختلفی مانند اختلال جذب، بعضی بیماری‌های گوارشی و برخی داروها نیز می‌توانند خطر کمبود آن را افزایش دهند.

ویتامین B۱

ویتامین B۱ یا تیامین برای تبدیل مواد غذایی به انرژی و عملکرد طبیعی سیستم عصبی و قلب ضروری است. کمبود آن می‌تواند با علائمی مانند بی‌اشتهایی، کاهش وزن، ضعف و مشکلات عصبی همراه باشد. در کمبود شدید و طولانی‌مدت، اختلالات جدی‌تری نیز ممکن است ایجاد شود.

ویتامین B۲

ریبوفلاوین یا ویتامین B۲ در تولید انرژی و حفظ سلامت پوست، چشم‌ها و بافت‌های بدن نقش دارد. کمبود آن ممکن است با ترک‌خوردگی لب‌ها، التهاب و ترک گوشه دهان، التهاب زبان، مشکلات پوستی و حساسیت چشم‌ها به نور همراه باشد.

ویتامین B۳

ویتامین B۳ یا نیاسین برای عملکرد طبیعی سلول‌ها و تبدیل مواد غذایی به انرژی ضروری است. کمبود شدید آن می‌تواند باعث ضعف، بی‌اشتهایی، مشکلات گوارشی و تغییرات پوستی شود.

در موارد شدید، پوست قسمت‌هایی از بدن که بیشتر در معرض نور خورشید قرار دارند ممکن است دچار التهاب، تیرگی و پوسته‌ریزی شود. کمبود شدید نیاسین همچنین می‌تواند سیستم عصبی و دستگاه گوارش را تحت تأثیر قرار دهد.

ویتامین B۶

ویتامین B۶ در متابولیسم پروتئین‌ها، تولید انتقال‌دهنده‌های عصبی و عملکرد سیستم ایمنی نقش دارد. کمبود آن نسبتاً نادر است، اما در صورت بروز می‌تواند علائمی مانند ضعف، تغییرات پوستی، التهاب زبان و دهان و مشکلات عصبی ایجاد کند.

فولات یا ویتامین B۹

فولات برای ساخت DNA و تولید سلول‌های خونی اهمیت زیادی دارد. کمبود آن می‌تواند باعث نوعی کم‌خونی شود و در دوران بارداری اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

دریافت کافی فولات پیش از بارداری و در هفته‌های ابتدایی آن برای کاهش خطر نقص لوله عصبی جنین ضروری است. به همین دلیل، تأمین نیاز بدن به فولات برای افرادی که قصد بارداری دارند اهمیت ویژه‌ای دارد و میزان مناسب مصرف بهتر است با نظر پزشک یا متخصص تغذیه تعیین شود.

ویتامین B۱۲

ویتامین B۱۲ برای تولید گلبول‌های قرمز و عملکرد طبیعی سیستم عصبی ضروری است. کمبود آن می‌تواند باعث خستگی، ضعف و کم‌خونی شود و در صورت ادامه‌دار بودن، مشکلات عصبی نیز ایجاد کند.

کمبود B۱۲ دلایل مختلفی دارد و فقط به نوع رژیم غذایی مربوط نیست. افرادی که محصولات حیوانی مصرف نمی‌کنند، ممکن است بیشتر در معرض کمبود قرار داشته باشند و باید درباره منابع جایگزین یا مکمل مناسب با متخصص مشورت کنند.

ویتامین C

ویتامین C یک آنتی اکسیدان مهم است و در عملکرد سیستم ایمنی، تولید کلاژن، ترمیم زخم و افزایش جذب آهن نقش دارد. بدن نمی‌تواند این ویتامین را به مقدار کافی تولید یا برای مدت طولانی ذخیره کند؛ بنابراین دریافت منظم آن از طریق رژیم غذایی اهمیت دارد.

کمبود شدید و طولانی‌مدت ویتامین C می‌تواند به اسکوربوت منجر شود. خونریزی یا تورم لثه، کبودی آسان، خستگی، ضعف، درد مفاصل و اختلال در ترمیم زخم از جمله نشانه‌های احتمالی آن هستند.

برای تأمین ویتامین C می‌توان از منابع غذایی مانند مرکبات، کیوی، توت‌فرنگی، فلفل دلمه‌ای، گوجه‌فرنگی و انواع سبزیجات استفاده کرد. اگر علائمی مانند خستگی مداوم، ریزش مو، مشکلات پوستی یا ضعف بدون علت مشخص وجود دارد، بهتر است به‌جای مصرف خودسرانه مکمل‌ها، علت اصلی با نظر پزشک بررسی شود.