به گزارش فرتاک نیوز،
در هر زندگی مشترکی ممکن است دورههایی از فاصله عاطفی، کمشدن صمیمیت یا افزایش سوءتفاهمها به وجود بیاید. این اتفاق لزوماً به معنای پایان عشق یا شکست رابطه نیست؛ اما اگر این نشانهها برای مدت طولانی ادامه پیدا کنند، میتوانند به مرور فاصله میان زن و شوهر را بیشتر کنند.
گاهی زوجها تصور میکنند مشکلات کوچک خودبهخود برطرف میشوند و به همین دلیل درباره احساسات و ناراحتیهایشان صحبت نمیکنند. در حالی که گفتوگوی درست و بهموقع میتواند از تبدیل یک دلخوری ساده به یک مشکل جدی جلوگیری کند.
۱. توقف گفتوگوی احساسی
یکی از نخستین نشانههای فاصله عاطفی، کمشدن گفتوگوهای واقعی است. ممکن است زن و شوهر همچنان درباره خرید، کارهای خانه، فرزندان یا مسائل روزمره صحبت کنند، اما دیگر درباره نگرانیها، خواستهها، ناراحتیها و احساساتشان حرف نزنند.
این سکوت اگر طولانی شود، ممکن است باعث شود هرکدام از طرفین احساس کند همسرش او را درک نمیکند. لازم نیست برای شروع گفتوگو منتظر یک مشکل بزرگ باشید. گاهی یک سؤال ساده مانند «این روزها چه چیزی بیشتر از همه ذهنت را درگیر کرده؟» میتواند آغاز یک گفتوگوی صمیمانه باشد. ۲. گفتوگوهای پرتنش
اگر حتی صحبت درباره موضوعات ساده خیلی زود به بحث، دفاع کردن یا سرزنش یکدیگر تبدیل میشود، بهتر است این الگو را جدی بگیرید. در چنین شرایطی، به جای جملههایی مانند «تو همیشه همین کار را میکنی»، بهتر است درباره احساس خودتان صحبت کنید؛ مثلاً بگویید: «وقتی این اتفاق میافتد، احساس میکنم حرفم شنیده نمیشود.»
تغییر لحن گفتوگو میتواند فضای دفاعی میان زوجها را کاهش دهد و فرصت بیشتری برای شنیدن حرفهای یکدیگر ایجاد کند. ۳. کاهش صمیمیت
صمیمیت فقط به رابطه جنسی محدود نمیشود. توجه کردن، در آغوش گرفتن، محبت کلامی، وقت گذراندن دونفره و حتی یک پیام محبتآمیز در طول روز، بخشی از صمیمیت میان زوجهاست.
اگر احساس میکنید مدتهاست مانند گذشته برای یکدیگر وقت نمیگذارید یا محبت و توجه میان شما کمتر شده، بهتر است آن را نادیده نگیرید.
کاهش صمیمیت گاهی نتیجه خستگی، فشار کاری، مشکلات مالی، مسئولیتهای خانوادگی یا ناراحتیهای حلنشده …
