به گزارش فرتاک نیوز،
سوم شهریور ۱۳۲۰ یکی از تلخترین و سرنوشتسازترین روزهای تاریخ معاصر ایران است؛ روزی که نیروهای بریتانیا و اتحاد جماهیر شوروی در جریان جنگ جهانی دوم وارد خاک ایران شدند و کشور، با وجود اعلام بیطرفی، به یکی از مهمترین مسیرهای پشتیبانی متفقین تبدیل شد.
با آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹ میلادی، دولت ایران اعلام بیطرفی کرد و تلاش داشت از ورود مستقیم به درگیریهای نظامی قدرتهای بزرگ دور بماند. با این حال، موقعیت جغرافیایی ایران، منابع نفتی و ارتباط زمینی آن میان خلیج فارس و اتحاد شوروی، اهمیت راهبردی کشور را برای متفقین افزایش داده بود. چرا متفقین ایران را اشغال کردند؟
پس از حمله آلمان نازی به اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۴۱، نیاز متفقین به انتقال تجهیزات و کمکهای نظامی به شوروی افزایش یافت. ایران میتوانست یکی از امنترین و مهمترین مسیرهای انتقال این تجهیزات باشد.
از سوی دیگر، حضور اتباع و کارشناسان آلمانی در ایران، نگرانی بریتانیا و شوروی را افزایش داده بود. متفقین از دولت ایران خواستند اتباع آلمانی را از کشور اخراج کند؛ اما اختلاف بر سر نحوه اجرای این خواسته در نهایت به عملیات نظامی انجامید.
در بامداد ۳ شهریور ۱۳۲۰، نیروهای شوروی از شمال و نیروهای بریتانیا از جنوب و غرب وارد خاک ایران شدند. ارتش ایران که در دوران رضاشاه توسعه یافته بود، نتوانست در برابر نیروهای مهاجم مقاومت طولانیمدتی داشته باشد و در بسیاری از مناطق، واحدهای نظامی ایران به سرعت تسلیم یا پراکنده شدند. رضاشاه چرا از سلطنت کنار رفت؟
اشغال ایران تنها یک حادثه نظامی نبود و پیامدهای سیاسی عمیقی به دنبال داشت. نیروهای متفقین کنترل بخشهای مهمی از کشور را در اختیار گرفتند و فشار سیاسی بر حکومت رضاشاه افزایش یافت.
در نهایت رضاشاه در شهریور ۱۳۲۰ از سلطنت کنارهگیری کرد و پسرش، محمدرضا پهلوی، به سلطنت رسید. رضاشاه ابتدا به سمت جنوب ایران رفت و سپس کشور را ترک کرد.
به این ترتیب، اشغال ایران عملاً به پایان سلطنت رضاشاه و آغاز دورهای جدید در تاریخ سیاسی کشور منجر شد؛ دورهای که با حضور گسترده نیروهای خارجی و افزایش فعالیتهای سیاسی و اجتماعی همراه بود.
«کریدور …
