به گزارش فرتاک نیوز،
مهرناز کردفلاحت در خصوص تاثیر شوخیهای دوران کودکی بر رابطه خواهر و برادر در بزرگسالی تصریح کرد: برخلاف تصور رایج، شوخیهای دوران کودکی فقط لحظههایی برای خندیدن نیستند بلکه بخشی از حافظه عاطفی مشترک خواهر و برادر را میسازند. کیفیت این تجربهها میتواند مشخص کند که آنها در بزرگسالی با چه میزان اعتماد صمیمیت و احساس امنیت در کنار یکدیگر قرار بگیرند. اگر شوخیها بر پایه احترام و مشارکت دوطرفه شکل گرفته باشند معمولاً در سالهای بعد به نقطه قوت رابطه تبدیل میشوند. بسیاری از خواهر و برادرها حتی پس از سالها دوری با یادآوری یک شوخی یا خاطره مشترک دوباره احساس نزدیکی میکنند. این خاطرات نوعی سرمایه عاطفی هستند که رابطه را در زمان اختلاف یا فشارهای زندگی حفظ میکنند در مقابل اگر الگوی غالب کودکی بر تمسخر یا شوخیهای یکطرفه استوار بوده باشد اثر آن اغلب در بزرگسالی هم باقی میماند. تداوم نقشهای کودکی در بزرگسالی
وی اضافه کرد: این افراد ممکن است رابطهای ظاهراً عادی داشته باشند، اما همچنان در کنار خواهر یا برادر خود احساس احتیاط کنند یا نسبت به برخی شوخیها واکنش دفاعی نشان دهند. جالب اینجاست که این تجربهها فقط به همان رابطه محدود نمیشوند و میتوانند بر شیوه ارتباط فرد با دوستان یا همسر آینده نیز اثر بگذارند و نکته دیگری که در پژوهشهای روانشناسی خانواده دیده میشود این است که نقشهای دوران کودکی به سادگی از بین نمیروند. گاهی در جمعهای خانوادگی همان الگوهای قدیمی دوباره فعال میشوند و فردی که همیشه شوخیکننده یا هدف شوخی بوده ناخودآگاه همان نقش را تکرار میکند.
وی ادامه داد: این موضوع نشان میدهد که شوخیهای کودکی فقط خاطره نیستند بلکه بخشی از الگوی پایدار رابطه هستند البته این مسیر قطعی و تغییرناپذیر نیست. روابط خواهر و برادر در بزرگسالی ظرفیت بالایی برای ترمیم دارند، وقتی گفتوگو جای سوءتفاهم را بگیرد و تجربههای مثبت جدید ساخته شود بسیاری از الگوهای قدیمی اصلاح میشوند. به همین دلیل میتوان گفت شوخیهای دوران کودکی معماری اولیه رابطه را میسازند، اما سرنوشت نهایی آن را تعیین نمیکنند. …
