به گزارش فرتاک نیوز،
انتخاب و استفاده از نام خانوادگی در ایران، برخلاف تصور امروز، سابقهای چندان طولانی ندارد. اگرچه استفاده از نام خانوادگی از سالهای پس از انقلاب مشروطه در میان بخشی از روشنفکران و اقشار جامعه رواج پیدا کرده بود، اما اجباری شدن آن به سالهای نخست سلطنت رضاشاه بازمیگردد.
پس از پایان جنگ جهانی اول و در سال ۱۳۰۴، یکی از واحدهای زیرمجموعه بلدیه ارتقا یافت و با عنوان «اداره احصائیه» فعالیت خود را ادامه داد. این اداره بعدها نقش مهمی در ثبت مشخصات و هویت افراد ایفا کرد و زمینه برای ساماندهی نظام ثبت احوال در کشور فراهم شد.
در سال ۱۳۱۳ و همزمان با تصویب قانون مدنی، استفاده از القاب قدیمی منسوخ و انتخاب نام خانوادگی برای تمامی اتباع ایران اجباری شد. برای اجرای این قانون، مأموران ثبت به مناطق مختلف کشور اعزام میشدند تا برای خانوادهها و طوایف نام خانوادگی مشخص و قانونی ثبت شود.
انتخاب نام خانوادگی در آن دوره معمولاً بر اساس عوامل مختلفی انجام میشد. گاهی پیشه و شغل اجداد و اعضای خانواده مبنای انتخاب قرار میگرفت و نامهایی مرتبط با حرفههایی مانند صرافی و جواهرسازی شکل گرفت. در موارد دیگر، محل سکونت، نام یا شهرت بزرگ خاندان و حتی ویژگیهای ظاهری افراد، مبنای تعیین نام خانوادگی قرار میگرفت.
بر اساس مقررات آن زمان، سرپرست خانواده مسئول انتخاب نام خانوادگی بود و نام انتخابشده برای سایر اعضای خانواده نیز مورد استفاده قرار میگرفت. به این ترتیب، نظام جدید نامگذاری به تدریج …
