به گزارش نبض بازار ، احیای بناهای تاریخی ایران دیگر صرفاً یک فعالیت حفاظتی نیست و بهتدریج به بخشی از اقتصاد گردشگری کشور تبدیل شده است. از خانههای قاجاری و صفوی که با سرمایه کارآفرینان محلی به بوتیکهتل تبدیل میشوند تا کاروانسراهای تاریخی که در قالب پروژههای بزرگ هتلداری احیا میشوند، دو مدل متفاوت در این بازار شکل گرفته است؛ یک مدل خرد، پراکنده و مبتنی بر سرمایهگذاران مستقل و یک مدل نهادی که پشتوانه مالی، مدیریتی و برندینگ هلدینگهای بزرگ گردشگری را در اختیار دارد.
میراثگردی خرد؛ صدها خانه تاریخی، صدها کارآفرین مستقل
در شهرهایی مانند یزد، اصفهان و کاشان، تبدیل خانههای تاریخی به اقامتگاههای سنتی و بوتیکهتل طی سالهای اخیر به یکی از روندهای قابلتوجه گردشگری تبدیل شده است. بسیاری از این پروژهها در مقیاسی کوچک اجرا میشوند و سرمایهگذار آنها یک فرد، خانواده یا کارآفرین محلی است.
در یزد، بافت تاریخی شهر نمونه روشنی از این روند است. بوتیکهتل سنتی کتروا که در سال ۱۴۰۲ افتتاح شد، از ترکیب سه خانه تاریخی متعلق به دوره قاجار شکل گرفته و با حفظ عناصری مانند سردر آجری، حیاط سنتی و بادگیر، به یک اقامتگاه ۱۵ واحدی تبدیل شده است.
در اصفهان نیز نمونههای متعددی از همین مدل دیده میشود. هتل سنتی عتیق با معماری سنتی و ۳۰ اتاق، بوتیکهتل دالان جهان که در سال ۱۴۰۲ در یک خانه تاریخی متعلق به دوره صفوی راهاندازی شد و اقامتگاه خانه صدیق که در سال ۱۴۰۳ در یک خانه با قدمت حدود ۱۰۰ سال افتتاح شد، نمونههایی از تبدیل داراییهای تاریخی کوچک به محصولات گردشگری هستند.
ویژگی مشترک این پروژهها، مقیاس نسبتاً محدود و استقلال مدیریتی آنهاست. سرمایهگذار معمولاً مستقیماً پروژه را مدیریت میکند و فرآیند دریافت مجوزهای لازم را از مراجع مرتبط با میراث فرهنگی و گردشگری دنبال میکند.
میراثگردی نهادی؛ وقتی یک هلدینگ وارد میشود
در نقطه مقابل این مدل، سرمایهگذاری نهادی و بزرگمقیاس قرار دارد؛ مدلی که شرکتهای تخصصی گردشگری و هلدینگهای سرمایهگذاری میتوانند آن را دنبال کنند.
سمگا (گروه مالی گردشگری) یکی از نمونههای این رویکرد است. این مجموعه که در سال ۱۳۸۸ با هدف فعالیت در حوزه گردشگری …
