یعضی سریالها فقط یک داستان نیستند؛ تکهای از کودکی و خاطرات یک نسلاند. گل پامچال از همان قصههایی بود که با سادگی و صمیمیتش، آرامآرام در دلها جا گرفت. قصهی آدمهایی که با رنج، امید، دلتنگی و مهربانی زندگی میکردند؛ قصهی روزهایی که شاید امکانات کم بود، اما دلها گرمتر بود و آدمها برای یک لبخند، یک دیدار و یک آغوش، بیشتر قدر لحظهها را میدانستند. گل پامچال هنوز هم بوی خانههای قدیمی، شب های آرام، صدای تلویزیون در اتاق نشیمن و روزهای بیدغدغهی کودکی را میدهد. شاید سالها از پخش آن گذشته باشد، اما بعضی خاطرهها پیر نمیشوند؛ فقط هر بار که نامشان را میشنویم، ما را برای چند دقیقه به همان روزهای دور برمیگردانند. گل پامچال، فقط یک سریال قدیمی نیست؛ خاطرهایست از روزهایی که هنوز دلمان سادهتر میتپید.
اخبار مرتبط آواز نوستالژی؛ آواز شنیده نشده از علی نصیریان در سن 25 سالگی آواز نوستالژی؛ آهنگی از دل تاریخ؛ "قلاقیران" آواز نوستالژی؛ فرزند خلف آواز همایون شجریان دراوج جوانی