پرسپولیس فصل جدید را با دو پیروزی مقابل شمسآذر و استقلال خوزستان آغاز کرده، شش گل زده و تنها یک گل دریافت کرده است؛ اما ارزش این شروع فقط در صدرنشینی نیست. تیم مهدی تارتار در دو هفته اول نشانههایی از یک هویت متفاوت را بروز داده: تیمی که میخواهد زود به حریف ضربه بزند، بعد از رسیدن به برتری عقب ننشیند و بازی را تا جایی که ممکن است از دسترس رقیب خارج کند. هنوز برای قضاوت درباره شانس قهرمانی زود است، اما دو مسابقه اول نشان میدهند پرسپولیس این فصل بیش از آنکه بخواهد گذشته را تکرار کند، در حال ساختن نسخهای تازه از خودش است.
پرسپولیس فصل را در قزوین شروع کرد؛ جایی که معمولاً شروع مسابقه برای تیم مهمان ساده نیست. شمسآذر میتوانست با فشار هواداران و انرژی ابتدای فصل، مسابقه را برای تیم تازهساخته تارتار دشوار کند. اما اتفاقی که افتاد تقریباً برعکس بود. پرسپولیس در همان یکربع ابتدایی دو بار به گل رسید؛ محمدمهدی محبی در دقیقه ۱۱ و محمد عمری در دقیقه ۱۵. دو گل در فاصله چهار دقیقه، عملاً مسیر مسابقه را عوض کرد و به پرسپولیس اجازه داد به جای دنبال کردن بازی، آن را مدیریت کند.
این شروع اتفاقی به نظر نمیرسید. پرسپولیس از همان دقایق ابتدایی سعی داشت توپ را سریع به مناطق جلو برساند و حمله را به پاسهای بیپایان در میانه زمین تبدیل نکند. حضور ابوالفضل جلالی در سمت چپ و فعالیت بازیکنان کناری، به سرخها امکان میداد عرض زمین را حفظ کنند و در عین حال با نزدیک شدن بازیکنان میانی به مهاجمان، تعداد نفرات بیشتری را در فاز هجومی داشته باشند. گل اول نیز از همین مسیر شکل گرفت؛ ارسال جلالی به محبی رسید و پرسپولیس خیلی زود از حریف جلو افتاد.
اما نکته جذابتر از گلها، واکنش پرسپولیس بعد از گل دوم بود. تیم تارتار به جای اینکه تمام انرژی خود را صرف حفظ نتیجه کند، توانست بازی را آرامتر کند و شمسآذر را از مناطق خطرناک دور نگه دارد. این همان جایی است که نخستین تفاوت پرسپولیس جدید با یک تیم صرفا هیجانی دیده میشود. حمله کردن فقط به معنای دویدن به سمت دروازه نیست؛ گاهی بهترین شکل حمله این است که حریف را وادار کنی مدت زیادی بدون توپ بازی کند.
خود تارتار بعد از مسابقه گفت نیمه اول، همان پرسپولیسی بوده که دوست دارد ببیند و حتی نمایش تیمش او را یاد پرسپولیس دهه ۶۰ انداخته …
