القاب گران و جوان و ... روی برخورد قدیمیترها تاثیر خاصی نداشت و بزرگترها به گرمی از او استقبال کرده و یکی دو پس گردنی به این بازیکن جوان زدند!
داستان این بازیکن جوان از سال ۱۳۹۸ آغاز شد. زمانی که علیرضا منصوریان هدایت ذوبآهن را برعهده داشت و این مدافع جوان از مدرسه فوتبالی متعلق به غدیر غفاری در گلستان راهی اصفهان شد. غفاری یکی از مربیان سازنده فوتبال گلستان محسوب میشود و در سالهای گذشته بازیکنان مختلفی را به مسیر فوتبال حرفهای معرفی کرده است. ایری هم یکی از همان استعدادهایی بود که از دل فوتبال پایه استان گلستان بیرون آمد و این بار شانس خود را در آکادمی ذوبآهن امتحان کرد.
او در سالهای حضورش در ردههای پایه ذوبآهن بهخوبی تواناییهایش را نشان داد و همین عملکرد باعث شد خیلی زود مورد توجه قرار بگیرد. ایری که حالا از نظر فیزیکی و فنی آمادهتر شده بود، در دوره مهدی تارتار به جمع بزرگسالان ذوبآهن رسید. با این حال، جوانی و رقابت در خط دفاعی اجازه نمیداد بهسادگی فرصت بازی پیدا کند.
تغییر روی نیمکت ذوبآهن و حضور محمد ربیعی، نقطه مهم دیگری در مسیر فوتبالی دانیال ایری بود. ربیعی به این مدافع جوان اعتماد کرد و ایری هم بهتدریج جواب این اعتماد را داد. او آرامآرام وارد ترکیب اصلی شد و در طول دو فصل حضور ربیعی روی نیمکت ذوبآهن، از یک استعداد جوان به یکی از مهرههای ثابت خط دفاعی این تیم تبدیل شد. او رفتهرفته جای خودش را در ساختار دفاعی ذوبآهن پیدا کرد. بازیهای منظم و پیشرفت محسوس این مدافع باعث شد نامش بیش از گذشته مطرح شود و باشگاههای بزرگتر فوتبال ایران نیز نگاه جدیتری به او داشته باشند.
در نیمفصل دوم لیگ بیستوچهارم، ایری مشمول خدمت سربازی شد و برای ادامه فوتبالش به ملوان بندرانزلی رفت. شاید در آن مقطع، این انتقال صرفاً یک تغییر اجباری به نظر میرسید، اما برای ایری تبدیل به یکی از مهمترین فصلهای دوران فوتبالش شد. او در ملوان آنقدر خوب ظاهر شد که خیلی زود از قسمت پاروزنها جدا شده و به چرخاندن سکان رسید.
او در اولین اردوی ملی خجل اما با لبخند خود را به سرمربی تیم ملی معرفی کرد و البته خیلی …
