ورزش مدیا نوشت: لیگ بیستوششم فوتبال ایران در حالی از ده روز دیگر آغاز خواهد شد که در اتفاقی نادر، تعداد مربیان خارجی در این فصل «صفر» است. حتی برخی دستیاران خارجی هم جدا شدهاند و این قاعده در مورد تعدادی از بازیکنان خوب فرنگی هم صدق میکند.
طبیعتاً یکی از دلایل این اتفاق، شرایط فعلی کشور است که نیازی به بازگویی ندارد. با این همه، روند کوچک شدن فوتبال ایران از خیلی وقت پیش آغاز شده و در همه زمینهها هم مصداق دارد؛ از نتایجی که تیمهای ما در مسابقات بینالمللی میگرفتند، تا لژیونرهایی که داشتیم، تا ورزشگاههایی که در آنها بازی میکردیم و البته مربیانی که روی نیمکتهایمان مینشستند.
پرسپولیس برای سالها میل به استفاده از مربیان خارجی داشت؛ از دنیزلی و آری هان تا برانکو که تاریخ باشگاه را عوض کرد. حتی اوسمار ویرا هم یک خاطره درخشان در ذهن هواداران ثبت کرد و البته عملکرد فصل گذشتهاش را نباید مستقل از فضای اجتماعی کشور قضاوت کرد. حالا اما آنها مهدی تارتار را روی نیمکتشان میبینند؛ مردی که پارسال نمیشد از ترس هواداران حتی احتمال حضورش در پرسپولیس را متصور بود!
استقلال هم که زیباترین نسخه این سالهایش را با استراماچونی اکران کرده بود، از او و حتی ساپینتو به سهراب بختیاریزاده رسیده، چنان که تراکتور پس از دشت اولین قهرمانی تاریخش با دراگان اسکوچیچ، حالا به محمد ربیعی رضایت داده. فاصله بین اسکوچیچ و ربیعی، شاید دقیقترین ارزیابی از میزان کوچک شدن فوتبال ایران باشد.
البته که شرایط تیم ملی هم بهتر از این نیست؛ تیمی که زمانی بلاژوویچ را بلافاصله پس از سومی کرواسی در جام جهانی استخدام میکرد، حالا به امیر قلعهنویی رسیده و حتی از فرهاد مجیدی نیز به عنوان گزینه احتمالی هدایت تیم ملی یاد میشود. وقتی شرایط تیم ملی چنین است، طبیعی است که وضعیت باشگاهها نیز تفاوت چندانی نداشته باشد. خلاصه اینکه فوتبال ایران، از نگاه این تحلیل، در بسیاری از ابعاد کوچکتر از گذشته شده است.
