پرونده سرنوشت خلبانان ایرانی که در جریان یک عملیات راهبردی علیه پایگاههای نظامی آمریکا در منطقه دچار حادثه شدند، اکنون به یکی از قطورترین و در عین حال مبهمترین پروندههای دیپلماتیک و نظامی میان تهران، دوحه و کویت تبدیل شده است.
به گزارش روز نو در حالی که ماهها از پایان نبردهای سنگین موسوم به «جنگ ۴۰ روزه» میگذرد، ابهامات درباره وضعیت سه تن از خلبانان نیروی هوایی ارتش ایران در قطر و همچنین چهار تبعه ایرانی بازداشت شده در کویت، موجی از نگرانیهای ملی و واکنشهای تند سیاسی را در پی داشته است. باید به واکاوی دقیق مستندات، نقلقولهای رسمی و تناقضهای آشکاری بپردازیم که نشاندهنده یک بازی پیچیده سیاسی در حاشیه جنوبی خلیج فارس است.
ریشه این بحران به تاریخ ۱۱ اسفندماه ۱۴۰۴ بازمیگردد. در آن روز، دو فروند بمبافکن سوخو-۲۴ نیروی هوایی ارتش، در پاسخ به حملات هوایی ارتش آمریکا که از مبدأ پایگاههای منطقه صورت گرفته بود، مأموریتی خطیر را آغاز کردند. هدف، پایگاه هوایی «العدید» در قطر بود؛ جایی که به عنوان قلب تپنده فرماندهی هوایی آمریکا در غرب آسیا شناخته میشود. اگرچه در ابتدا سکوتی سنگین بر سرنوشت این پروازها حاکم بود، اما با گذشت زمان و انتشار قطرهچکانی اطلاعات، مشخص شد که این مأموریت فراتر از یک گشت هوایی ساده بوده و به یکی از جسورانهترین عملیاتهای برونمرزی تاریخ معاصر ایران بدل شده است.
عملیات سوخوها؛ از نفوذ در ارتفاع پست تا حادثه در مسیر بازگشت
برای درک ابعاد این پرونده، باید به تشریح دقیق عملیات بازگشت. دهم مرداد ماه، امیر محمد اکرمینیا، سخنگوی ارتش جمهوری اسلامی ایران، در تشریح جزئیات فنی این مأموریت اظهار کرد: «نیروی هوایی ارتش با توجه به طرحهای عملیاتی که از مدتها قبل پیشبینی شده بود، تنها دو روز پس از تجاوز آمریکا، عملیاتهای خود را علیه پایگاههای منطقه به اجرا گذاشت. یکی از این عملیاتها با مشارکت جنگندههای سوخو علیه پایگاه هوایی العدید قطر انجام شد که از نظر طراحی، عملیاتی بسیار پیچیده بود.»
وی در ادامه افزود: «خلبانان ما برای جلوگیری از کشف توسط سامانههای پدافندی، ناچار بودند در ارتفاعی بسیار پایین، حدود ۳۰ تا ۴۰ متر از سطح آب پرواز کنند؛ مأموریتی که انجام آن نیازمند شجاعت و تسلط عملیاتی بسیار بالاست.» بنابراین اظهارات، …
