حسرتِ یک کنسرت سه نفره که ابدی شد

چند سال پیش، وقتی در گفت‌وگو با حمید حامی و مانی رهنما از آرزوهای برآورده‌نشده‌شان می‌پرسیدیم…

یکی از حسرت‌های مشترک مان، ایستادن روی یک صحنه در کنار نیما مسیحا بود؛ سه صدایی که هر کدام، بخشی از حافظه موسیقی چند نسل را ساخته‌اند و همیشه با احترام از آن‌ها یاد شده است.

حالا با انتشار خبر مهاجرت نیما مسیحا ، آن آرزوی قدیمی بیش از هر زمان دیگری دور از دسترس به نظر می‌رسد. شاید دیگر هیچ‌وقت شاهد کنسرت مشترک این سه هنرمند نباشیم؛ سه چهره‌ای که سال‌ها با وقار، کیفیت و اصالت در موسیقی ایران ماندگار شدند و بی‌هیاهو، سهم خود را در ساختن خاطرات مردم ادا کردند.

بعضی حسرت‌ها تاریخ انقضا ندارند؛ فقط با گذشت زمان، سنگین‌تر می‌شوند. و چه حیف که یکی از بزرگ‌ترین «ای کاش»های موسیقی ایران، شاید برای همیشه نانوشته بماند…