این جوانها غالبا از چه خانوادههایی و در چه شرایطی از زندگی بودهاند؟ تنگنای معیشت چقدر عرصه را بر اینها تنگ کرده؟ چرا حاکمیت به جای این که آمار اعدامها را بالا ببرد، مشکلات فقر و تورم و بیکاری و بیهویتی جوانها را حل نمیکند؟
به گزارش روز نو پرسش اساسی این است: کسانی که طالب جنگند و با مذاکره مخالفت میکنند، از کدام طبقه جامعه میباشند؟ چقدر طعم فقر را چشیدهاند؟ چرا نمیگذارند مشکلات این کشور از اساس حل شود؟ آقای معمم و نماینده کم درصدی مجلس که به مذاکره کننده و خاتمی و ظریف و زمین و زمان فحش میدهد، یا جوان کمتجربهای که با درصد کمی از رأی وارد مجلس شده و در برابر دولت و مذاکره کنندگان میایستد، درآمد ماهیانه او چقدر است؟ از تسهیلات حکومت چقدر بهرهمند است؟
چه زیبا گفت سعدی:
آن که در راحت و تنعم زیست
او چه داند که حال گرسنه چیست
حال درماندگان کسی داند
که به احوال خویش در ماند
خواسته حقیر از قوه قضائیه و کل حاکمیت این است، آمار اعدامها را بالا نبرید، احوال این مردم را دریابید. قیمت نان که به ۵۰ هزار تومان برسد، هر مصیبتی در پی دارد. (جایی که سفره خالیست ایمان نخواهد آمد). چرا کسانی که بر مرکب قدرت و ریاست نشستهاند، از حال در ماندگان بیخبرند؟ای که بر مرکب تازنده سواری هش دار
که خر خارکش مسکین در آب و گل است
آتش از خانهٔ همسایهٔ درویش مخواه
کآنچه بر روزن او میگذرد دود دل است
از نخست برایمان گفتهاند که اسلام دین رحمت و محبت است و «الیوم یوم المرحمه» شعار اسلام در پیروزیها بوده است. حال چرا باید آمار قتل و کشتار و اعدام در نظام اسلامی از خیلی کشورهای غیر اسلامی بالاتر باشد؟
مراجع و متولیان اسلام، کمی از مباحث فقهی کم کنند، و راه حلی برای مشکلات و مصائب جامعه بجویند. خدا رحمت کند شهریار را که فرمود:
ورای مدرسهای شیخ درس حال آموز
بر آن نباش که تنها به اجتهاد رسی
