برترینها: بهناز اقبال (نویسنده) یادداشتی کاملاً متفاوت درباره «پری بلنده»، از مشهورترین زنان تهران در روزهای پیش از انقلاب منتشر کرده است؛ یادداشتی که شاید مثل یک فانوس، به نقطهای تاریک نور تابانده تا دستکم تلاشی برای پی بردن به حقیقتی باشد که سالها زیر انبوهی از حرفها و نقلقولهای سینهبهسینه پنهان مانده است؛ داستان مشهورترین زن تهران که در تابستان ۵۸ تیرباران شد.
بهناز اقبال نوشت: برای من یکی از عجیبترین زنهای تاریخ معاصر ما، زنی بود که حتی اسم خودش هم زیر سایهی لقبی که مردم برایش ساخته بودند گم شد: «سکینه قاسمی، پری بلنده.»
زنی از شهرنو. از همان جایی که تهران سالها وجودش را میدانست، مردهایش به آن رفتوآمد میکردند، اما همان جامعه دربارهی زنهایش با تحقیر حرف میزد.
پری بلنده زن معمولی آن محله نبود. اسمش از دیوارهای شهرنو بیرون زده بود و در تهران میچرخید. دربارهاش شایعه ساخته بودند، از قد بلندش گفته بودند، از قدرتش و زندگی پرماجرایش. آنقدر دربارهاش گفتهاند که امروز معلوم نیست کجای این زن حقیقت تمام میشود و افسانه از کجا آغاز.
شاید اولین تراژدی زندگی پری همین باشد. ما دربارهی او چیزها شنیدهایم، اما هیچوقت خود پری را نشنیدهایم. نمیدانیم وقتی شهرنو آرام میگرفت، به چه فکر میکرد. نمیدانیم از زندگیاش راضی بود یا رؤیای زندگی دیگری را نگه داشته بود. نمیدانیم عاشق شده بود یا نه، از چه میترسید.
تاریخ برای زنهایی شبیه پری جای زیادی …
