حشمتالله فلاحتپیشه، رئیس پیشین امنیت ملی مجلس، در گفتگویی اظهار کرد: به شخصه امیدوارم که حداقل روزنههای باقیمانده برای دیپلماسی به نتیجه برسد. اما تا وقتی که طرف آمریکایی سعی میکند یک طرح یکجانبه را به ایران تحمیل کند، عملاً دیپلماسی به نتیجه نمیرسد.
به گزارش روز نو، کمااینکه آمریکاییها وسوسه شدند که این بار، اگر به دیپلماسی بازگردند، بخشی از تعهدات موجود در تفاهمنامه اسلامآباد را زیر پا بگذارند؛ به نظر من، کنار گذاشتن تفاهمنامه اسلامآباد یعنی جنگ.
آمریکا با آغاز عملیات طرد اقتصادی (D-Day) اعلام کرده که به دنبال بستن تمام گلوگاههای باقیمانده اقتصادی ایران است. این اقدام واشنگتن را چگونه باید ارزیابی کرد؟ آیا این عملیات به معنای آن است که آمریکا از رسیدن به اهداف خود از طریق جنگ ناامید شده و میخواهد اهدافش را با تحریم دنبال کند یا اینکه این عملیات مقدمهای برای یک تنش دیگر است؟
عملیات بهاصطلاح «دیدی» یا عملیات طرد ایران، بخشی از جنگ آمریکا با ایران است. واقعیت این است که ایران و آمریکا هنوز در شرایط جنگی به سر میبرند.
تنها وقفه دیپلماتیکی که در جنگ ۴۰ روزه بین ایران و آمریکا شکل گرفت، تفاهمنامه اسلامآباد یا پاکستان بود. اما طرفین، بهویژه تیمهای مذاکرهکننده دو طرف، یعنی ونس و قالیباف، نتوانستند این تفاهمنامه را حفظ کنند و نتیجه این شد که عملاً دوباره دو کشور وارد شرایط جنگی شدند.
سه سناریو روی میز واشنگتن برای ایران
بنابراین، اسکات بسنت، وزیر خزانهداری، و پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، هر دو بخشی از مدیریت جنگ هستند و این موضوع ادامه پیدا میکند و به سه سناریو منتهی میشود. سناریوی اول این است که بستری فراهم شود برای بازگشت به سیاست نظامی و جنگ.
سناریوی دوم این است که آمریکاییها همین مسیر را ادامه دهند تا در فرجه دیگری، عملاً مقاومت اقتصادی ایران شکسته شود و ایران خواستههای آمریکا را بپذیرد. سناریوی سوم هم این است که در این مسیر، تابآوری بهگونهای در دو طرف شکل بگیرد که عملاً به یک سازوکار دیپلماتیک جدید برسند.
هیئت پاکستانی حامل تهدیدهای جدید آمریکا بود
بعد از اینکه عاصم منیر فرمانده ارتش و محسن نقوی، وزیر کشور پاکستان، به ایران آمدند، این موضوع مطرح شد که دیپلماسی دوباره زنده شده است.
اما …
