تقدیر رئیسجمهور از تیم اقتصادی دولت در جشنواره شهید رجایی، آن هم در شرایطی که اقتصاد کشور زیر فشار سنگین تورم، کاهش قدرت خرید و بحرانهای پیدرپی است، بیش از آنکه پیام امیدبخش داشته باشد، این سؤال جدی را ایجاد میکند که معیار ارزیابی عملکرد اقتصادی دولت چیست؟
مردم باید عملکرد دولت را در ویترین مراسمها و قاب عکسهای لبخند ببینند یا در دلار ۲۰۰ هزار تومانی، قیمت مسکن، اجاره، خودرو، سفر، تولید و سفره روزمره خود؟ در حالی که همین روزها گزارشهای رسمی و رسانهای از فشار شدید هزینههای ساخت و مسکن حکایت دارد و تورم فصلی مصالح ساختمانی در بهار ۱۴۰۵ در تهران به ۱۰۶ درصد رسیده است، نمیتوان از کنار وضعیت معیشتی مردم به سادگی عبور کرد.
در بازار مسکن، مسئله فقط «گران شدن خانه» نیست؛ مسئله این است که خانهدار شدن برای بخش بزرگی از جامعه به رؤیایی دورتر تبدیل شده و اجارهنشینی به واقعیتی ماندگارتر بدل شده است. وقتی خانوارها توان خرید ندارند، فشار مستقیماً به بازار اجاره منتقل میشود و حتی کاهش شتاب تورم اجاره نیز به معنای ارزان شدن اجارهبها نیست؛ بلکه برای بسیاری از مستأجران، صرفاً به معنای کندتر شدن سرعت گرانتر شدن زندگی است. در چنین شرایطی، دولت باید پاسخ دهد سیاست عملیاتیاش برای افزایش عرضه مسکن، کنترل هزینه ساخت و حمایت مؤثر از مستأجران چیست. تقدیر از مدیران اقتصادی بدون پاسخ روشن به این مسائل، بیشتر شبیه پاک کردن صورت مسئله است تا حل آن.
فهرست مشکلات اقتصادی البته به مسکن ختم نمیشود. راههای مواصلاتی کشور، زیرساختهای حملونقل، صنعت، خودرو و حملونقل هوایی هر کدام با مشکلات جدی دستوپنجه نرم میکنند. در بازار خودرو، بیثباتی قیمتها به جایی رسیده که در مقاطعی برخی مدلها در فاصله کوتاه جهشهای صدها میلیون تومانی را تجربه کردهاند؛ حتی در گزارشهای بازار، افزایشهای میلیاردی برای بعضی خودروها ثبت شده است. در حملونقل هوایی نیز هزینه سفر برای مردم بهشدت بالا رفته و افزایش هزینههای پرواز، دسترسی به سفر هوایی را برای …
