برترینها: گفتوگویی که اخیراً از جهانگیر الماسی، بازیگر شاخص سینمای ایران در دهه شصت، منتشر شده، بازتاب زیادی پیدا کرده است. دلیل اصلی این بازتاب هم جملهای تکاندهنده از اوست: «هفتهای چهار وعده غذا میخورم و پول کافی ندارم.» چنین حرفی، وقتی از زبان بازیگری مطرح میشود که زمانی یکی از چهرههای شناختهشده سینمای ایران بوده، طبیعتاً به چشم میآید و توجه رسانهها و افکار عمومی را جلب میکند.
جهانگیر الماسی برای نسل امروز شاید چندان شناختهشده نباشد، اما در دهه شصت از بازیگران شاخص سینمای ایران بود؛ همنسل بازیگرانی مانند جمشید هاشمپور و فرامرز قریبیان. او در «شبح کژدم» به کارگردانی کیانوش عیاری بازی کرد؛ فیلمی که از آثار مهم و ماندگار آن دوره به شمار میرود. «تنوره دیو» دیگر فیلم مهم کارنامه او در همان سالهاست. الماسی همچنین در سریال «میرزا کوچکخان جنگلی» حضور داشت؛ مجموعهای که از سریالهای مهم تلویزیون در آن دوره بود. او با کارگردانانی مانند سیروس الوند و علی حاتمی نیز همکاری کرد و در آثاری چون «هزار داستان» و «کمیته مجازات» حضور داشت. بعدها نیز در سریال شاخص «در چشم باد» بازی کرد.
بنابراین با بازیگری طرفیم که نه فقط سابقه طولانی، بلکه توانایی و تکنیک قابلتوجهی هم داشته است. یکی از نمونههای شاخص بازی او در «شبح کژدم» سکانسی است که در آن از تلهکابین آویزان میشود؛ سکانسی که از نظر میزانسن، حفظ ریتم و پیوستگی اجرا، میتوان آن را در شمار بهترین سکانسهای تاریخ سینمای ایران قرار داد. جهانگیر الماسی، در مقطعی از تاریخ سینمای ایران، بازیگر قابلی بود و حضورش صرفاً به پر کردن نقشهای فرعی و گذرا محدود نمیشد.
حالا پرسش این است که چه اتفاقی افتاد که چنین بازیگری به شرایطی رسید که امروز از مشکلات مالی و حتی ناتوانی در تأمین غذای روزانهاش سخن میگوید؟ البته باید در روایت او با احتیاط برخورد کرد و نمیدانیم تمام آنچه در این گفتوگو مطرح شده، تا چه اندازه بازتاب دقیق وضعیت زندگی اوست و تا چه اندازه ممکن است برای جلب توجه رسانهای بیان شده باشد.
الماسی در بخشی از همین گفتوگو از یک مهمانی به میزبانی بهاره رهنما و چگونگی بازیگر شدن پژمان جمشیدی هم حرف میزند،همان حکایت مهمانیها و نقش گرفتنها! این اولین بار هم نیست …
