در بیشتر دوران فضایی، ماهوارهها عروسکهای خیمهشببازی بودهاند. هر تصمیم معناداری شامل اینکه دوربین را به کجا نشانه بگیریم، چه زمانی یک رانشگر را روشن کنیم، چگونه یک سیگنال را مسیریابی کنیم و غیره همگی توسط مهندسان روی زمین گرفته میشد و پیامها و دستورات با امواج رادیویی مخابره میشد.
این مدل در حال فروپاشی است، نه به این دلیل که دیگر کار نمیکند، بلکه به این دلیل که تعداد ماهوارههای در مدار به شدت افزایش یافته است.
اکنون یک شرکت واحد میتواند هزاران فضاپیما را به طور همزمان اداره کند و هیچ تیم زمینی نمیتواند این همه قطعات متحرک را به صورت لحظهای تماشا کند.
هوش مصنوعی در حال ورود به این شکاف است و به طور خاص سه چیز را شامل نحوه تفکر مستقل فضاپیماهای منفرد، نحوه عملکرد تیمی کل منظومهها و نحوه مدیریت شبکههای ارتباطی تشکیل شده از آن ماهوارهها تغییر میدهد. هوش مصنوعی روی خود فضاپیما
سادهترین تغییر این است که ماهوارهها شروع به تصمیمگیریهای بیشتر به تنهایی، آن هم داخل فضاپیما و بدون انتظار برای دستورالعملها از زمین میکنند. این به دلیل یک مشکل اساسی فیزیک اهمیت دارد؛ اینکه یک ماهواره در مدار پایین زمین فقط برای چند دقیقه در هر دور با یک ایستگاه زمینی مشخص در تماس رادیویی است و حتی ماهوارههای زمینثابت با تأخیرهای ارتباطی و پهنای باند محدود ایستگاه زمینی مواجه هستند.
اگر یک ماهواره مجبور باشد منتظر بماند تا یک انسان متوجه مشکلی شود، پاسخی را تأیید کند و آن را دوباره ارسال کند، این میتواند ساعتها طول بکشد. یک سیستم هوش مصنوعی داخلی میتواند متوجه چیزی جالب، مثلا آتشسوزی جنگلی یا یک نقص سختافزاری شود و فوراً درباره آن اقدام کند.
آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا این ایده را با هوش مصنوعی داخلی که دادهها را هنگام جمعآوری تجزیه و تحلیل میکند و تصمیم میگیرد چه چیزی ارزش نگه داشتن و اقدام دارد و چه چیزی را نادیده بگیرد، مستقیماً آزمایش کرده است.
آزمایشگاه تحقیقات نیروی هوایی ایالات متحده یک قدم فراتر رفته و یک شبکه عصبی را نشان داده است که جهتگیری ماهواره را در مدار بدون دخالت انسان کنترل میکند.
هوش مصنوعی نه تنها بار مفید، بلکه عملکردهای اصلی پرواز فضاپیما را نیز مدیریت میکند. ماهوارههای جدیدتر رصد زمین …
