کندن مداوم موهای سر، ابرو، مژه یا بخشهای دیگر بدن که با نام تریکوتیلومانیا شناخته میشود، پدیدهای جدید نیست. نخستین اشارههای تاریخی به این رفتار به نوشتههای بقراط در حدود ۴۱۰ سال پیش از میلاد بازمیگردد و ارسطو نیز در کتاب اخلاق نیکوماخوس به عادتهایی مانند کندن مو و جویدن ناخن اشاره کرده است. امروزه تریکوتیلومانیا یا همان اختلال موکنی بهعنوان یک رفتار تکراری متمرکز بر بدن شناخته میشود؛ اختلالی که میتواند باعث ریزش مو و مشکلات قابل توجه در زندگی اجتماعی و روانی فرد شود. برآوردها نشان میدهد حدود یک تا دو درصد از مردم ایالات متحده با این اختلال مواجه هستند. این وضعیت معمولاً همراه با اختلالهایی مانند اضطراب، افسردگی، وسواس فکری-عملی (OCD)، اختلال کمتوجهی-بیشفعالی (ADHD) و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) دیده میشود.
یکی از توضیحهای رایج درباره تریکوتیلومانیا این است که فرد با کندن مو تلاش میکند احساسات ناخوشایندی مانند اضطراب، تنش یا ناامیدی را کاهش دهد. بسیاری از افراد پس از این رفتار احساس آرامش میکنند و همین موضوع باعث شده بود تنظیم هیجانی بهعنوان یکی از دلایل اصلی این اختلال مطرح شود.
بااینحال، پژوهشهای گذشته نتایج یکسانی نداشتند. برخی افراد در زمانهایی که ناراحت یا مضطرب نیستند نیز موهای خود را میکنند؛ حتی گاهی بدون اینکه کاملاً متوجه این رفتار باشند. به همین دلیل، پژوهشگران بیمارستان دانشگاه هایدلبرگ آلمان تلاش کردند بررسی کنند در لحظهای که این تمایل شکل میگیرد، چه عواملی واقعاً نقش دارند.
به گزارش ساینسآلرت، در مطالعه جدید، پژوهشگران ۶۱ فرد بزرگسال مبتلا به تریکوتیلومانیا را به مدت ۱۰ روز زیر نظر گرفتند. آنها برای ثبت دقیقتر تجربه افراد، بهجای استفاده از پرسشنامههای معمول که فرد باید اتفاقات گذشته را به یاد بیاورد، از روش «ارزیابی لحظهای اکولوژیک» استفاده کردند. در این روش، شرکتکنندگان وضعیت خود را همان لحظه گزارش میکنند.
افراد شرکتکننده روزانه هفت پیام بین ساعت ۸ صبح تا ۱۰ شب دریافت میکردند و باید میزان تمایل خود به کندن مو، احساساتشان و اینکه از ارزیابی قبلی تاکنون موهای خود را کندهاند یا نه را ثبت میکردند. در …
