پس از جنگ تحمیلی ۴۰ روزه و همزمان با تداوم تحرکات دیپلماتیک جمهوری اسلامی ایران، یکی از پرسشهای مهم در فضای سیاسی کشور، نسبت میان «دیپلماسی» و «میدان»، چگونگی ادامه مذاکرات در شرایط جنگی و پساجنگ و البته تفاوت ادبیات دستگاه دیپلماسی با نهادهای نظامی در دوره جنگ و یا توقف آن است.
گفتگو با کاظم غریب آبادی، معاون حقوقی و بینالمللی وزارت امور خارجه را می خوانید: دشمن نباید از مواضع ابرازی، احساس ضعف ایران را برداشت کند/ تجربه نشان میدهد انعطاف بی مورد، طرف مقابل را جسورتر میکند
دور جدید مذاکرات میان ایران و ایالات متحده که منجر به حصول یادداشت تفاهم اسلام آباد شد و پس از آن از سرگیری جنگ علیه ایران توسط آمریکا، انتقادهایی را متوجه دستگاه دیپلماسی کرد اما همزمان در اینسوی صحنه نیز برخی وزارت خارجه را متهم به انفعال در حمایت از دیپلماسی به عنوان ابزاری برای خاتمه جنگ کردند. پاسخ وزارت خارجه به منتقدانی که می گویند ادبیات جبهه دیپلماسی نباید مانند جبهه نظامی باشد، چیست؟
افرادی که این حرف را میزنند، بالاخره آنها هم دلسوزیهایی دارند و انتظاراتی را از دستگاه دیپلماسی مطرح میکنند. میگویند وقتی کشور در شرایط جنگی است، نباید باب دیپلماسی بسته باشد. این حرف غلطی نیست و حرف درستی است، چرا که عموم و اکثر جنگها از طریق دیپلماسی و مذاکره فیصله پیدا کردهاند.
چطور باید برخیها از ما انتظار داشته باشند که ادبیاتمان در زمان جنگ، مانند ادبیاتمان در زمان صلح باشد؟! این واقعاً امکانپذیر نیست. این دشمن غدار را بیشتر تحریک خواهد کرد، چون احساس میکند که ما احتمالاً دچار احساس آسیب و ضعف شدهایمعموم جنگها، یا بهتر بگوییم بیشتر جنگها، از طریق دیپلماسی و مذاکره فیصله پیدا کردهاند و تعدادی از جنگها هم بالاخره با شکست کامل یک طرف و تحمیل شرایط بر کشور مغلوب خاتمه پیدا کردهاند. پس اصولاً حرف غلطی نیست که شما انتظار داشته باشید جبهه دیپلماسی کار خودش را انجام بدهد.
اما آیا این باید به منزله این باشد که مقامات دیپلماتیک ما وقتی موضع میگیرند، در مقابل دشمن غدار که مردم بیگناه ما را میکشد، زیرساختهای ما را هدف قرار میدهد و اهداف غیرنظامی را میزند، خیلی آرام و با ادبیاتی ملایم با او صحبت کنند و دیپلماتیک به او بگویند: «ما آماده گفتوگو و مذاکره …
