بعدازظهر یکشنبه ۸ شهریور ۱۳۶۰، انفجاری در ساختمان نخستوزیری در تهران، جلسه مقامات جمهوری اسلامی را به صحنه یکی از مهمترین حوادث سالهای نخست پس از انقلاب تبدیل کرد. محمدعلی رجایی، رئیسجمهور، و محمدجواد باهنر، نخستوزیر، در میان حاضران بودند و هردو بر اثر شدت انفجار به شهادت رسیدند. این حادثه که در بحبوحه درگیریهای مسلحانه جمهوری اسلامی و سازمان مجاهدین خلق رخ داد، بعدها به یکی از مشهورترین پروندههای ترور و نفوذ در تاریخ جمهوری اسلامی تبدیل شد.
در مرکز این پرونده، نام مسعود کشمیری قرار دارد؛ دبیر شورای عالی امنیت کشور که به ساختارهای امنیتی و دفتر نخستوزیری دسترسی داشت و بعدها به عنوان عامل بمبگذاری معرفی شد. کشمیری پس از انفجار ناپدید شد و سالهاست نام او با این حادثه گره خورده است.
اما گزارشهای منتشرشده در فردای انفجار، هنوز از واقعیت ماجرا اطلاع دقیقی نداشتند. روزنامه کیهان در گزارش دوشنبه ۹ شهریور ۱۳۶۰، در حالی که رجایی و باهنر را ابتدا در شمار مجروحان حادثه معرفی میکند، در بخش پایانی از شناسایی اجساد سوخته و شهادت آن دو خبر میدهد. نکته قابلتوجهتر اینکه در همین گزارش، کشمیری نیز در شمار قربانیان و شهدای انفجار معرفی شده است؛ روایتی که بعدها با ناپدید شدن او و آشکار شدن نقش وی در پرونده انفجار، خلاف آن مشخص شد.
متن زیر، گزارش کیهان در نخستین روز پس از انفجار است:
ساعت ۱۵ بعدازظهر دیروز [یکشنبه ۸ شهریور ۱۳۶۰] بر اثر انفجار یک بمب آتشزای نسبتا قوی در یکی از اتاقهای ساختمان نخستوزیری که عدهای از مقامات مملکتی در طبقه اول آن جلسه داشتند قسمتی از این ساختمان دچار حریق و چند نفر شهید و مجروح شدند.
بر اثر این انفجار آقایان رجایی و باهنر مجروح شدند که جهت مداوا به بیمارستان منتقل شدند.
بلافاصله ماموران آتشنشانی، برادران شهربانی، سپاه، کمیته و نیروهای مردمی در محل حاضر شده و اقدام به اطفای حریق که شعلههای آن بالا گرفته بود کردند.
در ساعت ۱۶:۱۵ دقیقه با تلاش گسترده ماموران آتشنشانی حریق خاموش و ماموران انتظامی حاضر در محل کنترل نظم را به عهده گرفتند و مجروحان و شهدا توسط امدادگران از محل انفجار خارج شدند. …
