خودروهای الکتریکی مسلماً گزینهای مناسب برای همه افراد نیستند. این خودروها ممکن است برای ساکنان آپارتمانهایی که به شارژر مطمئن دسترسی ندارند، برخی مسیرهای روستایی و خریدارانی که مرتباً بارهای سنگین بکسل میکنند، انتخاب چندان ایدهآلی نباشند. بااینحال، دونالد ترامپ در سخنرانی اخیر خود در لاسوگاس، مسئله «اضطراب شعاع حرکتی» را به بیانی جنجالی کشاند و آن را یک بیماری نامید. ترامپ طی سخنرانی خود مدعی شد که دستور اجبار خرید خودروهای الکتریکی را متوقف کرده است و ادعا کرد سیاستهای قبلی میتوانسته همه را مجبور کند طی مدتزمانی بسیار کوتاه به رانندگی با خودروی برقی روی بیاورند آنهم درحالیکه به گفته او هیچ راهی برای شارژ کردن این خودروها وجود نداشت. او با اشاره به اینکه رانندگان خودروهای الکتریکی حتی زمانی که شارژ باتری روی سهچهارم است نگران پیدا کردن ایستگاه شارژ میشوند، این افراد را «دیوانه» توصیف کرد؛ اظهاراتی که سروصدای زیادی به پا کرد.
البته در پس تمامی این نمایشهای سیاسی، نکته درست و منطقی کوچکی نهفته است. زیرساخت شارژ عمومی هنوز هم نیازمند بهبود و توسعه است بهویژه در خارج از شهرهای بزرگ و بخشهایی از شبکه جادهای روستایی آمریکا. تجربه داشتن یک خودروی برقی برای کسی که امکان شارژ در منزل را ندارد، تفاوت زیادی با فردی دارد که هر شب ماشین خود را به برق متصل میکند و سفرهای جادهای طولانیمدت قطعاً به برنامهریزی بیشتری نسبت به ایستگاههای سوختگیری سنتی نیاز دارند. بااینوجود، نامیدن این دغدغه طبیعی بهعنوان یک بیماری چندان منطقی به نظر نمیرسد. رانندهای که یک ایستگاه شارژ را ۱۵۰ کیلومتر خارج از مسیر اصلی خود میبیند ممکن است آن را در محاسبه سفرش لحاظ کند اما داشتن سهچهارم شارژ باتری در یک خودروی برقی مدرن معمولاً منطقه بحران محسوب نمیشود.
برای اکثر افرادی که میتوانند خودروی خود را در خانه شارژ کنند، این موضوع اصلاً دغدغه روزمرهای به شمار نمیرود. این ادعا که هیچ راهی برای شارژ کردن خودروهای برقی وجود نداشته نیز با واقعیت همخوانی ندارد. پایگاه داده وزارت انرژی آمریکا نشان میدهد که بیش از ۲۵۰ هزار پورت شارژ عمومی در سراسر این کشور فعال است. این شبکه شاید بینقص و کاملاً قابلاتکا نباشد یا بهطور مساوی توزیع نشده باشد اما بههیچوجه نمیتوان …
