محاصره دریایی آمریکا در اطراف ایران در حالی وارد مرحلهای فرسایشی شده که تبعات آن دیگر محدود به حوزه نظامی و امنیتی نیست و از دید برخی کارشناسان حوزه سیاست خارجی، به تدریج خود را در اقتصاد، تجارت، تامین کالاهای ضروری و حتی حوزه اجتماعی نشان میدهد.
محسن جلیلوند، استاد روابط بینالملل و تحلیلگر سیاست خارجی معتقد است که واشنگتن با ترکیب فشار اقتصادی، انزوای سیاسی و قدرت نظامی تلاش میکند ایران را در وضعیتی قرار دهد که نه جنگ تمامعیار باشد و نه صلح؛ اما ادامه چنین وضعیتی در بلندمدت برای تهران امکانپذیر نیست.
جلیلوند هشدار میدهد اگر فشارهای اقتصادی کاهش پیدا نکند، طی یک تا دو ماه آینده میتوان انتظار مشاهده آثار اجتماعی گستردهتری را داشت. او در عین حال معتقد است ایران برای خروج از این وضعیت ناگزیر از شکستن محاصره است؛ هرچند ورود به فاز تهاجمی میتواند به معنای آغاز مرحله تازهای از جنگ باشد.
مشروح این گفتوگو را در ادامه میخوانید: آمریکا جنگ را از «حمله» به «فرسایش» تغییر داده است
محسن جلیلوند با اشاره به اظهارات اخیر دونالد ترامپ و ادامه محاصره دریایی در خلیج فارس گفت: «ایالات متحده تصمیم گرفته جنگ ترکیبی و هیبریدی را ادامه دهد که ترکیبی است از فشار اقتصادی، انزوای سیاسی و اعمال قدرت نظامی و اختلافهای اجتماعی. اگر به این جنگهای ترکیبی از زاویه ژئوپلیتیک و ژئواستراتژیک نگاه کنیم، توانمندی آمریکاییها به لحاظ نظامی کم نیست. آنها میتوانند فشار را در حوزههای مختلف به صورت همزمان اعمال کنند و دقیقاً همین مسئله باعث میشود که نباید محاصره دریایی را فقط یک اقدام نظامی تلقی کنیم.»
او تاکید کرد: «محاصره دریایی بخشی از یک پازل بزرگتر است. آمریکا تلاش میکند هزینههای اقتصادی جنگ را افزایش دهد، مسیرهای تجارت و صادرات و واردات را تحت فشار قرار دهد و در کنار آن، با فشار سیاسی و اقتصادی، توان تصمیمگیری طرف مقابل را کاهش دهد. بنابراین اگر قرار باشد فقط به این نگاه کنیم که چند ناو در منطقه حضور دارند یا چند کشتی اجازه عبور پیدا میکنند، اصل ماجرا را از دست دادهایم. مسئله اصلی، فرسایشی کردن شرایط است.»
وی افزود: «محاصره دریایی آمریکا فشار اقتصادی را برای همه طرفین افزایش داده و خواهد داد. تبعات اقتصادی این فشار اقتصادی نیز میتواند …
