نانسی ای. یوسف و جاناتان لمیر، نویسندگان این گزارش، با اشاره به اصل مشهور «دشمن خود را بشناس» از سونتزو، استدلال میکنند که دولت دونالد ترامپ از همان آغاز، شناخت دقیقی از اولویتها و انگیزههای رهبران ایران نداشت. به نوشته آنها، واشنگتن تصور میکرد فشار نظامی و اقتصادی میتواند تهران را وادار به عقبنشینی کند، اما ایران نشان داد برای حفظ ساختار سیاسی و دستیابی به اهداف راهبردی خود، آمادگی تحمل هزینههای سنگین را دارد.
پولیتیکو حمله موشکی ایران به نیروهای آمریکایی در اردن را نمونهای از این سوءمحاسبه میداند. این حمله در شرایطی انجام شد که آمریکا بخشی از حملات هوایی خود را متوقف کرده بود، اما تهران آن را پاسخی دفاعی به گسترش عملیات نظامی آمریکا و متحدانش، بهویژه پس از مشارکت عربستان در حملات علیه گروههای همسو با ایران در عراق، ارزیابی کرد.
این گزارش همچنین به اختلاف برداشت دو طرف از تفاهمنامه مربوط به تنگه هرمز اشاره میکند. به نوشته پولیتیکو، آمریکا این توافق را تضمینی برای آزادی کشتیرانی تجاری میدانست، اما ایران معتقد بود این تفاهم هیچ محدودیتی برای اختیارات تهران در مدیریت عبور و مرور دریایی در تنگه هرمز ایجاد نمیکند؛ اختلاف تفسیری که در نهایت به فروپاشی توافق انجامید.
در این گزارش، ولی نصر، استاد مطالعات خاورمیانه در دانشگاه جانز هاپکینز، نیز تأکید میکند که دو طرف بر اساس منطقهای کاملاً متفاوتی عمل میکنند؛ آمریکا تشدید فشار را راهی برای وادار کردن ایران به تسلیم میداند، در حالی که تهران همین فشارها را ابزاری برای تقویت بازدارندگی و واداشتن واشنگتن به عقبنشینی تلقی میکند.
پولیتیکو در پایان نتیجه میگیرد که تا زمانی که دو طرف همچنان اقدامات و اهداف یکدیگر را بر پایه برداشتهای نادرست تفسیر کنند و چشمانداز روشنی برای پایان جنگ وجود نداشته باشد، احتمال تشدید تنشها بیش از دستیابی به یک راهحل سیاسی خواهد بود.
