این یافتهها همچنین تصویری جذاب از نقش زنان، آیینهای مذهبی و استفاده از آب در این نیایشگاه زیرزمینی ارائه میکنند. اهمیت غار فقط به دوره روم محدود نمیشود؛ زیرا همین مکان هزاران سال پیشتر نیز محل فعالیت انسان بوده و نقاشیها و حکاکیهای سنگی بیش از ۲۴ هزار ساله در آن کشف شده است. به این ترتیب، غار موسوم به «غارِ زنان» یکی از معدود مکانهایی است که میتوان در آن تداوم استفاده آیینی از یک فضای طبیعی را در دورههای بسیار متفاوت تاریخی دنبال کرد.
این کتیبهها در جریان پژوهشهای سال ۲۰۲۶ در «غار زنان» در نزدیکی شهر میارس در والنسیا ثبت شدند. پیش از این تنها حدود ۱۵ کتیبه لاتین از این محل شناخته شده بود، اما اکنون شمار آنها به دستکم ۱۲۰ مورد رسیده است. بیشتر نوشتهها به سدههای اول و دوم میلادی تعلق دارند.
کتیبهها روی دیوارها و سقف تالاری در عمق بیش از ۲۰۰ متری غار قرار دارند. باستانشناسان این بخش را «نیایشگاه رومی» مینامند. تمرکز تعداد زیادی کتیبه در یک فضای مشخص نشان میدهد که این مکان احتمالاً برای عبادت و اجرای آیینهای مذهبی طراحی شده بود، نه اینکه صرفاً غاری باشد که مردم گاهبهگاه برای انجام مراسم مذهبی به آن سر میزدند. الههای با عنوان «بانو»
مهمترین بخش این کشف، پنج کتیبه نذری است که در آنها از الههای با عنوان «دومینا» یاد شده است؛ واژهای لاتین به معنای «بانو» یا «بانوی بزرگ». سه مورد از این کتیبهها واژه «مالاسی» را نیز در خود دارند؛ واژهای که هنوز معنای دقیق آن مشخص نیست و ممکن است نام یا عنوان دیگری برای این الهه باشد.
پژوهشگران همچنان در حال بررسی شیوه درست خواندن و معنای این واژه هستند. یکی از احتمالات این است که «مالاسی» با آب ارتباط داشته باشد؛ موضوعی که با ویژگیهای طبیعی این نیایشگاه همخوانی دارد، زیرا در بخشهای مختلف غار حوضچههای طبیعی وجود دارد که از جریانهای زیرزمینی آب تغذیه میشوند.
نام الههای موسوم به «بانو» بر روی دیوار غار نقش زنان در آیینهای مذهبی
این کتیبهها اطلاعات جالبی درباره زنانی که در مراسم این مکان شرکت میکردند نیز در اختیار پژوهشگران گذاشتهاند. چندین نوشته دارای نامهای زنانه هستند و در کنار آنها اشیایی کشف شده که میتواند به فعالیتهای زنان در جامعه روم ارتباط داشته باشد.
از …
