روزنامه اطلاعات نوشت:عدهای این وضعیت را یک فرصت طلایی برای سرمایهگذاری میدانند. استدلالشان هم روشن است؛ بسیاری از شرکتهای بورسی از نظر دارایی، ظرفیت تولید و سودآوری، ارزشی بیش از قیمت فعلی سهام خود دارند. از نگاه آنان، بورس ایران یکی از ارزانترین بازارهای سهام جهان است.
اما یک سؤال اساسی وجود دارد؛ اگر بورس تا این اندازه ارزنده است، چرا سرمایههای بزرگ هنوز تماشاگرند؟
پاسخ را نباید روی تابلوی معاملات جستوجو کرد؛ پاسخ در سیاستگذاری اقتصادی نهفته است. سرمایه از ارزانی فرار نمیکند؛ از بیثباتی فرار میکند. سرمایه از قیمت پایین نمیترسد؛ از تصمیمات غیرقابل پیشبینی میترسد. بازاری که هر روز با یک بخشنامه، یک قیمتگذاری دستوری یا یک تصمیم ناگهانی غافلگیر میشود، حتی اگر ارزانترین بازار دنیا باشد، نمیتواند اعتماد سرمایهگذار را بخرد.
در سوی دیگر ماجرا، دولت با کسری بودجهای روبهرو است که هر سال بزرگتر میشود. طبیعی است که در چنین شرایطی، هدایت نقدینگی به بورس جذاب باشد؛ هم فشار را از بازار ارز و طلا کم میکند و هم مسیر تازهای برای تأمین مالی ایجاد میکند. این سیاست، اگر بر پایه اصلاحات اقتصادی و تقویت بازار سرمایه باشد، قابل دفاع است؛ اما اگر هدف صرفاً جمعآوری نقدینگی باشد، نتیجه آن چیزی جز تکرار یک تجربه تلخ نخواهد بود.
هنوز خاطره سال ۱۳۹۹ …
