تیمی به سرپرستی دکتر «الکساندرو چو»، از دانشگاه مکمستر در همیلتون کانادا، ۴۷ آزمایش بالینی شامل بیش از ۶۲۰۰ کودک و بزرگسال مبتلا به اگزمای عمدتاً متوسط تا شدید را بررسی کردند.
این آزمایشها آنتیهیستامینها، مسدودکنندههای H۲ و داروهایی به نام تثبیتکنندههای سلولی را با دارونما- با و بدون درمانهای استاندارد مانند مرطوبکنندهها یا کرمهای استروئیدی- مقایسه کردند.
نتایج: آنتیهیستامینها فقط بهبودهای کوچک و از نظر بالینی بیاهمیتی در اگزما و شدت خارش ایجاد کردند و به نظر نمیرسد مشکلات خواب یا تشدید بیماری را کاهش دهند.
محققان همچنین هشدار دادند که آنتیهیستامینها احتمالاً خوابآلودگی و آرامبخشی را افزایش میدهند و ممکن است باعث شوند بیماران به دلیل این عوارض جانبی، درمان را متوقف کنند.
نویسندگان مینویسند: «یافتههای ما استفاده از آنها را در مدیریت معمول درماتیت آتوپیک [اگزما] تأیید نمیکند.» اگرچه خاطرنشان کردند که تقریباً نیمی از بیماران اگزما در حال حاضر قرصهای آنتیهیستامین مصرف میکنند.
محققان معتقدند که زمان آن رسیده است که دستورالعملها بهروز شوند، دستورالعملهایی که بر آنچه واقعاً مؤثر است، آنچه ایمن است و آنچه بیماران واقعاً نیاز دارند، تمرکز کنند.
