جهان هستی میتواند به طرز عجیبی بزرگ باشد، به خصوص وقتی صحبت از مقیاس باشد. از سیاهچالههای غولپیکر گرفته تا دیوارهای عظیم ورقهای شکل کهکشانها، جهان ما پر از چیزهای عجیب و غریب و گیجکننده است، اما کهکشانی به نام IC 1101 به طرز چشمگیری از حالت عادی فراتر میرود.
ستارهشناسان با استفاده از عمیقترین مشاهدات IC 1101 تاکنون، قویترین اندازهگیری تا به امروز را از وسعت فیزیکی آن انجام دادهاند و مرز جرم ستارهای اصلی آن را در حدود ۲۶۰ کیلوپارسک از مرکز آن شناسایی کردهاند.
این یعنی این کهکشان حدود ۱.۷ میلیون سال نوری قطر دارد که طبق گفته تیمی به رهبری اخترفیزیکدان کارلوس ماررو د لا روسا(Carlos Marrero de la Rosa) از موسسه اخترفیزیک جزایر قناری اسپانیا، بزرگترین کهکشان شناخته شده تا به امروز است.
نکته جالب اینکه این کهکشان هنوز در حال رشد است. کارلوس میگوید: برای مقایسه، قطر قرص ستارهای کهکشان راه شیری تقریباً بیست برابر کوچکتر است.
وی افزود: راه دیگر برای تصور اندازه آن، این است که اگر IC 1101 بین راه شیری و آندرومدا قرار میگرفت، بدنه ستارهای اصلی آن تقریباً فضای بین دو کهکشان را پر میکرد.
کهکشان IC 1101 مدتها است که به عنوان یک کهکشان بزرگ شناخته میشود. این کهکشان در خوشه کهکشانی Abell 2029 قرار دارد، مانند عنکبوتی سیر که در تار عنکبوت نشسته و با رضایتی میدرخشد که تنها با تریلیونها تریلیون ستاره قابل بیان است.
تعیین دقیق قطر آن تا حدودی چالش برانگیز بوده است، زیرا ستارگان در مرزهای بیرونی بدنه اصلی آن با نور پراکنده ستارگان که از خوشه اطراف آن عبور میکنند، مانند پاهای عنکبوت که با رشتههای تار عنکبوت ترکیب میشوند، ترکیب میشوند.
کارلوس میگوید: یک کهکشان معمولاً مانند یک جسم جامد لبه تیزی ندارد. ستارگان آن با فاصله گرفتن از مرکز، به تدریج پراکندهتر میشوند. بنابراین «لبه» جایی نیست که ستارگان ناگهان ناپدید میشوند، بلکه شعاعی است که بدنه اصلی کهکشان از رفتار منسجم خود دست میکشد.
مشاهدات قبلی نشان داده بود که IC 1101 بسیار گسترده است، اما قادر به تعیین واضح آن لبه نبودند. از آنجا که کار پایاننامه دکترای کارلوس تا حدودی بر چالشهای فنی یافتن لبههای کهکشان متمرکز بود، این کهکشان آزمایشگاه کاملی برای …
