اوایل دیماه سال گذشته، پرستاران بیمارستان فیاضبخش برای مطالبه حقوقی که به گفته خودشان سالهاست روی زمین مانده، تجمع کردند؛ تجمعی که قرار بود با حضور مسئولان سازمان تأمین اجتماعی به گفتوگو و شنیدن مطالبات آنها ختم شود، اما قطع اینترنت و پس از آن جنگ ۴۰روزه، رسیدگی به این مطالبات را بار دیگر به حاشیه برد. چند ماه بعد، وقتی کشور از فضای جنگ فاصله گرفت، پرستاران دوباره به همان نقطه برگشتند؛ به مطالباتی که نه حذف و نه پاسخی برایشان پیدا شده بود. این بار اما ماجرا به هشتم مرداد رسید؛ روزی که انتشار تصاویر تجمع پرستاران فیاضبخش و سپس گزارشهایی درباره برخورد و ضربوشتم برخی از آنها، این اعتراض صنفی را به موضوعی فراتر از یک مطالبه معیشتی تبدیل کرد. پرستارانی که میگویند تجمعشان بدون شعار، پلاکارد و ایجاد اختلال در روند درمان بیماران برگزار شده، از برخوردی سخن میگویند که تا هشت ساعت ادامه داشته و حتی مشخص نبوده افرادی که در محل حضور داشتند، وابسته به کدام نهاد هستند. حالا بیش از ۱۰ روز از آن اتفاق گذشته است و اگرچه سازمان تأمین اجتماعی از توقف لغو قراردادها و تعیین تکلیف مطالبات پرستاران خبر میدهد و وزارت بهداشت نیز ماجرا را پایانیافته میداند، اما بخش مهمی از مطالبات همچنان پابرجاست. تعرفه خدمات پرستاری، هزینه سرویس رفتوآمد که بنا بر ادعای پرستاران ۱۳ ماه پرداخت نشده و مبالغی که بابت دوران جنگ باید به حساب آنها واریز میشد، تنها بخشی از مطالباتی است که پرستاران بیمارستان فیاضبخش درباره آن سخن میگویند. پشت این اعداد اما مسئلهای بزرگتر قرار دارد؛ مسئلهای که فعالان صنفی آن را به ضعف ساختاری در سیاستگذاری و ارزشگذاری خدمات پرستاری مرتبط میدانند. سه سال پس از اجرای قانون تعرفهگذاری خدمات پرستاری، هنوز اجرای کامل آن در بیمارستانهای تأمین اجتماعی محل مناقشه است و در همین حال، فعالان این حوزه از کمبود نیروی انسانی، مهاجرت، تبعیض در پرداختها و کمرنگبودن نقش معاونت پرستاری در تصمیمگیریهای کلان نظام سلامت انتقاد دارند. بیمارستان فیاضبخش در این میان شاید فقط یک نمونه باشد.
تشدید مطالبات پرستاران اوایل دیماه سال گذشته آغاز شد که پرستاران بیمارستان فیاضبخش نسبت به رعایتنشدن برخی حقوق خود تجمع کردند. اعتراضات آنها اما در ادامه به دلیل شرایط پیشآمده …
