علی خضریان، نماینده تهران و از چهرههای نزدیک به جبهه پایداری، اخیرا در نشست با وزیر راه و شهرسازی، پیشنهاد داد: «در سطح استانهای کشور به خصوص مراکز استانها، نیاز به ساخت شهرهای حکمرانی داریم؛ به این معنا که در زمان تجاوز دشمن به کشور بتوانیم، مدیران و مسئولان کشور را در مجتمعهایی که در زیر زمین و در دل کوه است از ترور ایمن نگه داریم». او با تأکید بر اینکه اجرای چنین طرحی «بدون کمک قرارگاه خاتمالانبیا و مجموعههای عمرانی» ممکن نیست، گفت: «حتماً دولت و نیروهای مسلح باید با هم به چنین تدبیری برسند». خضریان در ادامه خواستار تنظیم بودجه سال ۱۴۰۶ بر مبنای «شرایط جنگی» شد و برای توضیح تغییر اولویتهای بودجهای، پروژههایی مانند شبکه فاضلاب را مثال زد که به اعتقاد او، میتوان اجرای آنها را چند سال به تعویق انداخت زیرا «مردم متوجه نمیشوند، چاه دارند یا فاضلاب».
بیشتر بخوانید: علی خضریان، نماینده تهران: تونلهای حکمرانی در دل کوه ساخته شود تا در زمان حمله بتوانیم مدیران و مسئولان کشور را ایمن نگه داریم/ بودجه ها را برای جنگ، اولویت بدهید/ یک شهر کوچک مثلا از زمان حضرت آدم، سیستم فاضلاب نداشته، خب 5 سال دیگر هم نداشته باشد/ ویدئو
در همه جنگها، یک سؤال اساسی وجود دارد؛ دولت باید اول از چه چیزی محافظت کند؟ از مردم، از زیرساختها یا از مدیران؟ پاسخ خضریان مشخص است. او در شرایطی که کشور را در وضعیت جنگی و تهدید مستمر توصیف میکند پیشنهاد ساخت «شهرهای حکمرانی» در مراکز استانها را میدهد و در این راستا از دولت هم میخواهد که بودجه سال ۱۴۰۶ را هم بر مبنای شرایط جنگی ببندد و برای آن هم نسخهای روشن دارد؛ برخی طرحهای عمرانی، میتوانند چند سال دیگر صبر کنند.
ایدهای که اگرچه در ظاهر با ادبیات دفاعی مطرح میشود اما در کنه خود، پرسشی جدی درباره نسبت حکومت با جامعه ایجاد میکند؛ اینکه در نظام اولویتبندی بودجه، امنیت چه کسی قرار است زودتر تأمین شود؛ امنیت شهروندان یا مدیران؟ اصل ایده خضریان، البته در دنیا بیسابقه نیست. در تجربه کشورهای مختلف، مراکز فرماندهی اضطراری برای تداوم اداره کشور وجود دارد اما این مراکز، بخشی از شبکهای بزرگتر برای حفاظت از کل جامعه هستند؛ یعنی همزمان که اتاق فرمان مقاوم میشود، بیمارستان، نیروگاه، شبکه آب، سامانه ارتباطی و پناهگاههای …
