هسته اصلی دفاع وکلای کلنسی بر یک محور میچرخد: «روانپریشی شدید پس از زایمان». تیم وکلای او استدلال میکنند که موکلشان در آن زمان به دلیل ابتلا به یک وضعیت حاد روانی، فاقد توانایی تشخیص واقعیت بوده و در نتیجه مسئولیت کیفری ندارد. در مقابل، دادستانها روایتی متفاوت دارند؛ آنها بر این باورند که کلنسی نه در یک خلأ ذهنی، بلکه با آگاهی کامل و برنامهریزی شده، دست به قتل فرزندانش زده است.
بیشتر بخوانید:
اینفلوئنسر مشهور در پخش زنده کشته شد | ببینید
مردی همسرش را کُشت و عکسش را برای معشوقهاش فرستاد
مردی مواد مصرف کرد و آلت خود را بُرید!
یکی از گرههای اصلی دادگاه، شهادت روانپزشکی است که دو روز پس از حادثه، کلنسی را در بیمارستان معاینه کرد. این پزشک گزارش داد که کلنسی به دلیل جراحات ناشی از اقدام به خودکشی (پریدن از پنجره)، قادر به صحبت نبود و ارتباط خود را با محیط از طریق نوشتن روی کاغذ برقرار میکرد. وقتی از او درباره حال روحیاش پرسیده شد، او تنها یک کلمه نوشت: «وحشتزده»
در جریان بازجویی، دادستانها با فشار بر این پزشک تلاش کردند نشان دهند که هیچ «علامت بالینی آشکاری» از توهم یا هذیان در آن ملاقات ثبت نشده است. با این حال، وکلای مدافع با استفاده از این فرصت تأکید کردند که روانپریشی ماهیتی نوسانی دارد و بیماران مبتلا ممکن است در فواصل کوتاهی میان لحظات هوشیاری و گسست کامل از واقعیت در نوسان باشند. پرستاران بخش مراقبتهای ویژه نیز در شهادتهای خود به دورههایی از «هذیان و گیجی» در کلنسی اشاره کردند؛ وضعیتی که البته هنوز مشخص نیست ناشی از بیماری زمینهای بوده یا پیامد مستقیم آسیبهای شدید جسمی و داروهای مسکن سنگین.
در کنار شهادتهای پزشکی، قرائت بخشهایی از دفترچه خاطرات شخصی کلنسی، تصویر تلخی از فروپاشی درونی او پیش از وقوع فاجعه ترسیم کرد. یادداشتهای ماههای منتهی به ژانویه ۲۰۲۳، سندی از یک مبارزه خاموش با بیخوابی مفرط، اضطراب فلجکننده و فشار طاقتفرسای مادری است. او در بخشی از این نوشتهها اعتراف کرده بود: «نمیدانم چه اتفاقی برایم افتاده؛ فقط میخواهم خوب شوم» و در جایی دیگر نوشته بود: «هر روز احساس میکنم در حال غرق شدن هستم.»
جنایتی که ماساچوست را تکان داد
جزئیات جنایت، به اندازه وضعیت روانی متهم تکاندهنده است. کلنسی متهم است که «کورا» (۵ ساله)، «داوسون» (۳ ساله) و «کالن» (۸ ماهه) را خفه کرده و سپس با بریدن مچ دستانش و پریدن از طبقه دوم خانه، اقدام به خودکشی کرده است. او از این سقوط جان به در برد، اما دچار ضایعه نخاعی و فلج دائمی شد.
اکنون دادگاه باید میان دو روایت متضاد قضاوت کند: آیا «لیندسی کلنسی» یک مادر مبتلا به اختلال شدید روانی است که قربانی شرایط جسمی و روانی خود شده، یا جنایتکاری است که باید پاسخگوی اعمالش در برابر قانون باشد؟ پاسخ به این پرسش، نه تنها سرنوشت او، بلکه مرز میان «بیماری» و «جرم» را در سیستم قضایی ایالات متحده بازتعریف خواهد کرد.
