در نگاه اول، بازار خودرو شباهت زیادی به یک جنگل شلوغ و سردرگمکننده دارد؛ دهها نام تجاری، از غولهای اقتصادی مانند تویوتا و فورد گرفته تا برندهای لوکس و سوپراسپرت نظیر رولزرویس و فراری، همگی برای گرفتن سهم بیشتری از بازار در حال رقابت هستند. اما اگر کمی لایههای ظاهری را کنار بزنیم، متوجه میشویم که دنیای خودروسازی بسیار کوچکتر و متمرکزتر از آن چیزی است که به نظر میرسد. در واقع، پشت این همه لوگو و نام متصل به خودروها، تنها حدود دو ابرشرکت بزرگ قرار دارند که نبض صنعت خودروی جهان را در دست گرفتهاند.
در ادامه، به ساختار مالکیت بزرگترین گروههای خودروسازی جهان (به تفکیک مناطق جغرافیایی) نگاهی انداختهایم تا مشخص شود که مالک اصلی هر برند چه کسی است. ایالات متحده آمریکا
براساس گزارش motor۱، وقتی از بازار آمریکا صحبت میشد، از سه غول یا به اصطلاح «The Big Three»، یعنی فورد، جنرال موتورز و کرایسلر یاد میشد؛ اما امروز با پیوستن کرایسلر به یک کنسرسیوم اروپایی، میدان اصلی در اختیار دو غول قدیمی فورد و جنرال موتورز افتاده است. در کنار این دو، موج تازهای از شرکتهای مستقل و عمدتا برقی مانند تسلا، ریویان و لوسید شکل گرفتهاند که معادلات سنتی را برهم زدهاند.
کمپانی فورد: فورد، لینکلن
جنرال موتورز: بیوک، کادیلاک، شورولت، جیامسی
برندهای مستقل آمریکایی: تسلا، ریویان، لوسید، اسلیت (Slate) چین
صنعت خودروی چین بدون شک پیچیدهترین و متراکمترین بخش این لیست است. با وجود دهها گروه خودروسازی و بیش از ۷۰ برند فعال، چین سریعترین رشد را در بازار جهانی داشته است. زمانی، چهار شرکت دولتی اصلی (سایک، فاو، دانگفنگ و چانگان) تمام بازار را در دست داشتند، اما اکنون برندهای خصوصی بزرگی مانند جیلی و BYD به همراه تازهواردهای حوزه فناوری مثل شیائومی و نیو، سهم عظیمی از بازار داخلی و بینالمللی را فتح کردهاند.
گروه جیلی (Geely): جیلی، ولوو، لوتوس، پولستار، زیکر، لینک اند کو، اسمارت (۵۰ درصد با مرسدس بنز)، پروتون، فاریزون، لیوان، جی یوئه، LEVC
گروه BYD: بیوایدی، دنزا، یانگوانگ، فنگچنگبائو، Linghui
گروه سایک (SAIC): …
