به گزارش خبرفوری، این پارهخاک استراتژیک در ۴۵ کیلومتری بندرعباس، قرنها پیش از آنکه نفت اهمیت تنگه هرمز را جهانی کند، گرانیگاه رقابت قدرتهای استعماری، ناوگانهای دریایی و امپراتوریهای بزرگ بوده است؛ پهنهای که وسعت تاریخیاش فرسنگها فراتر از ابعاد جغرافیایی آن امتداد دارد.
از «آگدانا»ی باستان تا خاک خونرنگ هماتیت
جستوجوی پیشینه تاریخی لارک، ما را به متون جغرافینویسان کهن یونان و روم بازمیگرداند. مارسیانوس در نگاشتههای باستانی از جزیرهای صخرهای به نام «آگدانا» یاد کرده که خاستگاه مادهای سرخفام و معدنی به نام سرنج بوده است؛ توصیفی که در قرن نوزدهم با شناسایی معادن غنی اکسید آهن (هماتیت) در دل صخرههای لارک بار دیگر مهر تأیید خورد. این خاک سرخ پیش از ثبت در دفاتر دیوانی، هویت اقلیمی جزیره را رقم زده بود.
بیشتر بخوانید:
نبرد لویاتان و بهموت در گرهگاههای قدرت | چگونه تنگهها به شاه کلید امپراتوری بدل شدند؟
ماجرای «دلفینهای انتحاری» چیست؟ | آیا ایران از دلفینهای استفاده نظامی میکند!؟
محاصره نامحدود آمریکا تا کجا میتواند ادامه پیدا کند؟
ادعای آمریکا درباره حمله به لارک برای جلوگیری از مینریزی ایران خیالبافی است
نبرد بر سر قطرهای آب شیرین و ورود استعمار
در عصر دریانوردی بادبانی، «آب شیرین» ارزشی معادل جان خدمه داشت. در جریان یورش آلفونسو د آلبوکرک، سردار کشورگشای پرتغالی به خلیج فارس در اوایل سده شانزدهم، مسمومسازی چاههای آب قشم توسط مدافعان محلی، ناوگان مهاجم را در تنگنایی مرگبار گرفتار کرد. در این بزنگاه، چاههای آب گوارای لارک به یگانه شریان حیات متجاوزان بدل شد.
همین مزیت حیاتی سبب شد نام لارک از حدود سال ۱۵۱۰ میلادی بر روی نقشههای کارتوگرافان اروپایی نظیر پدرو رینل و لازارو لوئیس ثبت شود. برای تثبیت این نقطه استراتژیک، پرتغالیها دژی چهاربرج با نظارت معمار برجسته نظامی خود، «اینوفره د کاروالیو»، بر ساحل شمالی بنا کردند؛ قلعهای که بعدها در نقشههای بریتانیایی به اشتباه «هلندی» نامیده شد، اما شالوده سنگی آن گواه تسلط نظامی لیسبون بر تنگه بود.
قبیله نیکیلوس؛ مرز باریک میان پاسداری و راهزنی …
