وجود این گرهها که در سحابی حلقه، سحابی دمبل و سحابی انجیسی ۲۳۹۲ (NGC ۲۳۹۲) نیز دیده میشوند، در ابتدا پیشبینی نشده بود و منشأ آنها هنوز به خوبی درک نشده است.
در اینجا تصویری جذاب از بخشی از سحابی مارپیچ توسط تلسکوپ فضایی جیمز وب نشان داده شده است که جزئیات فوقالعادهای را در نور مادون قرمز نشان میدهد. گرههای دنبالهدار جرمی مشابه زمین دارند، اما اندازه آنها معمولا چندین برابر مدار سیاره پلوتون است. یک فرضیه برای تکهتکه شدن و تکامل گرهها این است که گاز موجود توسط باد ستارهای با چگالی کمتر اما بسیار پرانرژی که در حال تکامل است، از مرکز به بیرون رانده میشود. سحابی مارپیچ یکی از نزدیکترین نمونههای سحابی سیارهای است که در پایان عمر یک ستاره مانند خورشید ایجاد شده است.
سحابی هلیکس با نام فنی انجیسی ۷۲۹۳، در فاصله حدود ۶۵۰ سال نوری از ما و در صورت فلکی دلو قرار دارد.
