فرزندخواندگی یکی از مهمترین راهکارهای حمایت از کودکان بیسرپرست و بدسرپرست و فراهمکردن محیطی امن و پایدار برای رشد آنان است. کارشناسان حوزه اجتماعی تأکید دارند که فرایند فرزندخواندگی باید با رعایت کامل حقوق کودک، بررسی شرایط خانواده متقاضی و توجه به نیازهای عاطفی و روانی کودک انجام شود.
با افزایش آگاهی عمومی درباره اهمیت خانواده و حمایت از کودکان، توجه به فرهنگ فرزندخواندگی نیز میتواند نقش مؤثری در ایجاد آیندهای بهتر برای این کودکان داشته باشد. مسئولان و نهادهای اجتماعی بر ضرورت تسهیل فرایندهای قانونی و در عین حال حفظ منافع عالی کودک در تمام مراحل تأکید دارند.
در همین راستا، با سید حسن موسوی چلک معاون امور سلامت اجتماعی سازمان بهزیستی کشور، گفتگویی داشتیم.
تفاوت فرزندخواندگی با خانواده میزبان چیست؟
چلک: فرزندخواندگی بر اساس قانون حمایت از کودکان و نوجوانان بیسرپرست و بدسرپرست مصوب سال ۱۳۹۲ و با حکم دادگاه انجام میشود و پس از آن، کودک از همه حقوق قانونی فرزند برخوردار خواهد شد. اما خانواده میزبان، شیوهای موقت برای نگهداری کودک است که طی دو سال گذشته اجرایی شده و در آن کودک بدون تغییر وضعیت حقوقی، برای مدتی در اختیار خانوادهای واجد شرایط قرار میگیرد.
در جریان جنگ ۱۲ روزه، حدود ۵۰۰ کودک در قالب خانواده میزبان به خانوادههای واجد شرایط سپرده شدند تا ضمن کاهش تراکم مراکز نگهداری، از حمایت عاطفی خانواده نیز بهرهمند شوند. خانواده میزبان یکی از مهمترین رویکردهای جدید سازمان بهزیستی برای تقویت خانوادهمحوری و کاهش وابستگی کودکان به مراکز نگهداری است.
راهکار بهزیستی برای کاهش آسیب به کودکان در شرایط بحران چیست؟
چلک: در جریان جنگ ۱۲ روزه، حدود ۵۰۰ کودک در قالب طرح خانواده میزبان به خانوادهها سپرده شدند و با کاهش تعداد کودکان در مراکز، امکان مراقبت بهتر از آنان فراهم شد. اگر نمیتوانستیم کودکان را از مراکز خارج کنیم و آنها را به یک محیط امن منتقل کنیم، شاید میزان آسیب به کودکانی که به صورت متمرکز در مراکز نگهداری میشوند، بیشتر میشد. این ظرفیت قانونی در واقع به سازمان بهزیستی به عنوان تخصصیترین سازمان در این حوزه داده شده است و ما در دو جنگ اخیر توانستیم به خوبی از ظرفیت خانواده میزبان استفاده کنیم.
در جنگ ۱۲ …
