وی در روزنامه اعتماد نوشت: حال یکباره این چند کشور اصطلاحا « دنگشان» میگیرد و برای آنها جان ایرانیان اهمیت پیدا میکند و نگران اجرای مجازات اعدام در ایران میشوند. گویا برخی از همین جماعت نبودند که تصریح کردند آن «کار کثیف» بر عهده رژیم صهیونیستی گذاشته شده است و همین جماعت نبودند که در برابر ریخته شدن خون هزاران هموطن ایرانی در طول دو جنگ اخیر سکوت کردند چه شد که یکباره نگران جان ایرانیان و اجرای اعدام شدهاند؟!
بسیار خوشخیالی، بلکه سفاهت است اگر کسی باور کند برای غربیها، جان ایرانیان و اساسا ایران و ایرانی اهمیتی داشته باشد که تاییدات و سکوتهایشان در برابر رنج و درد ایرانیان در ماههای اخیر سند ننگینی است که از حافظه ما ایرانیان نخواهد رفت.ای کاش به سکوت مرگبارشان ادامه میدادند و در مورد اعدامها هم سکوت میکردند. چرا؟ برای اینکه این اظهار نگرانیها و نامهپراکنیها بیشتر نه برای «جلوگیری از اعدام» که برای «تحریک به اعدام» طراحی و تنظیم شده. تحریکی زیرکانه که ظاهرش با باطنش متفاوت است.
توضیح مطلب آنکه معمولا در موضوع صدور و اجرای احکام اعدام به خصوص در مسائل سیاسی-امنیتی، کشورهای خارجی با صدور بیانیه تلاش میکنند که فشار سیاسی-رسانهای را شدت بخشند و در نقطه مقابل برخی فعالان رسانهای در داخل کشور و برخی تصمیمگیران زمانی که هجمه کشورهای اروپایی و اپوزیسیون را مشاهده میکنند در اقدامی واکنشی بر شدت عمل میافزایند و تسریع در کار را مطالبه میکنند و اعدام را پاسخی دندانشکن به یاوهگوییها و مداخلات خارجیان تلقی میکنند …
