نام «قرارگاه مرکزی خاتمالانبیا(ص)» با تاریخ جنگ ایران و عراق گره خورده است؛ نهادی که در میانه جنگ و در پاسخ به یک مسئله مشخص شکل گرفت: چگونه میتوان توان ارتش، سپاه و سایر ظرفیتهای نظامی را در یک عملیات مشترک، زیر یک فرماندهی هماهنگ قرار داد؟ نکته مهم این است که نباید «قرارگاه مرکزی خاتم النبیاء» را با «قرارگاه سازندگی خاتم الانبیاء» یکی دانست.
قرارگاه مرکزی خاتمالانبیا(ص) در سال ۱۳۶۲ و در آستانه عملیات خیبر شکل گرفت. پیش از آن، قرارگاه کربلا نقش مهمی در هماهنگی عملیات ارتش و سپاه داشت، اما تجربه عملیاتهای جنگ و اختلافات موجود در شیوه فرماندهی دو نیرو، نیاز به ایجاد ساختاری با جایگاه بالاتر را آشکار کرده بود. بر اساس روایتهای منتشرشده، این قرارگاه در ۳۰ بهمن ۱۳۶۲ و همزمان با صدور حکم امام خمینی (ره) برای حجتالاسلام هاشمی رفسنجانی شکل گرفت. از همان ابتدا، فلسفه وجودی قرارگاه روشن بود: ایجاد یک مرکز فرماندهی مشترک که بتواند عملیاتها را طراحی، هماهنگ و هدایت کند و میان نیروهایی که هرکدام ساختار و فرماندهی مستقل خود را داشتند، یک تصمیم عملیاتی واحد ایجاد کند. …
