در شهر قلعهخواجه، روایت گذشته روشن است؛ آب شرب هر هشت روز یک بار و تنها حدود 2 ساعت در اختیار مردم قرار میگرفت. اتکا به چاه نیز پایدار نبود و در مقاطعی با خشک شدن چاه، آبرسانی با تانکر انجام میشد.
امروز اما شرایط به آبرسانی پایدار و روزانه تغییر کرده است تغییری که شاید در گزارشهای اداری تنها یک «پروژه آبرسانی» به نظر برسد، اما برای خانوادهای که سالها منتظر آب شرب پایدار بوده، معنای آن بسیار فراتر از چند کیلومتر لولهگذاری است.
در اندیکا نیز پس از چهار دهه، تنش آبی برطرف شده است. تکمیل و اتصال خطوط ۲۰، ۱۶، ۱۴، ۱۲ و هشت اینچ، اجرای خط ۱۴ اینچ برای مرکز شهرستان و اقدامات انجامشده برای تأمین منابع جدید آب، بخشی از این مسیر است.
حفاری و وارد مدار شدن نخستین چاه گالری در جزیره پشت سد شهید عباسپور نیز از اقداماتی است که در همین چارچوب قابل بررسی است؛ اقدامی که نشان میدهد برای حل مسئله آب، صرفاً به منابع موجود و روشهای گذشته اکتفا نشده است.همچنین ۱۳ کیلومتر از خط امامزاده عبدالله اجرا شده و این طرح در مسیر تکمیل قرار دارد.
اما اهمیت واقعی این اقدامات زمانی مشخص میشود که آب را نه در قالب یک خدمت منفرد، بلکه به عنوان پیشنیاز توسعه ببینیم. منطقهای که آب شرب پایدار ندارد، نمیتواند انتظار ماندگاری جمعیت داشته باشد و منطقهای که آب کشاورزی در اختیار ندارد، نمیتواند از ظرفیت زمینهای خود برای ایجاد اشتغال استفاده کند.
از این رو، پیگیری تخصیص سهم آب از دریاچهها برای شهرستانهای اندیکا و لالی میتواند یکی از نقاط عطف توسعه منطقه باشد؛ زیرا آب در اینجا فقط برای مصرف شرب مطرح نیست، بلکه میتواند زمینهساز توسعه کشاورزی، افزایش تولید و ایجاد فرصتهای شغلی شود.
این همان جایی است که عملکرد یک نماینده را باید فراتر از تعداد نامهها و جلسات سنجید. معیار اصلی این است که آیا یک مطالبه قدیمی توانسته است وارد چرخه تصمیمگیری ملی شود یا خیر.
دکتر رضا جباری به عنوان نمایندهای برخاسته از منطقه و آشنا با ظرفیتها و مشکلات شمال خوزستان، تلاش کرده است ارتباط خود با بدنه تصمیمگیر کشور را به پیگیری مسائل حوزه انتخابیه پیوند بزند رویکردی که در موضوع آب، زیرساخت انرژی و توسعه اقتصادی منطقه نمود بیشتری …
