پنج سال پس از آنکه طالبان قدرت را در دست گرفتند، شمار فزایندهای از کشورها در حال ازسرگیری روابط یا گسترش تماسهای دیپلماتیک با آنان هستند؛ گروهی که در سال ۲۰۲۱، پس از ۲۰ سال جنگ قدرت را در کابل به دست گرفتند.
فعالان حقوق بشر نگراناند که تماسهای جداگانه کشورهای مختلف، خطر تضعیف خواستههای «منسجم و مستمر» برای بهبود وضعیت حقوق بشر را در ازای هرگونه امتیاز دیپلماتیک به دنبال داشته باشد.
سازمان ملل متحد اخیراً از «موجی از فرمانها و قوانین [طالبان]» سخن گفته است که زنان را از حضور در دانشگاهها و بیشتر مشاغل منع کرده، دختران نوجوان را از تحصیل محروم ساخته و مقررات سختگیرانهای درباره پوشش اعمال کردهاند. اقلیتها تحت آزار و اذیت قرار گرفتهاند و فعالان و روزنامهنگاران نیز با سرکوب مواجه هستند. سازمان ملل در ماه مارس اعلام کرد که افغانستان به «گورستان حقوق بشر» تبدیل شده است.
هند، قطر، چین و چندین کشور آسیای مرکزی همگی اخیراً از مقامهای طالبان استقبال کرده یا کانالهای ارتباطی جدیدی با آنها گشودهاند. روسیه که کمی بیش از یک سال پیش دولت طالبان در کابل را به رسمیت شناخت، ماه گذشته یک توافق همکاری نظامی با آنها امضا کرد. اتحادیه اروپا نیز در ماه ژوئن در بروکسل با مقامهای طالبان درباره بازگرداندن پناهجویانی که درخواست پناهندگیشان رد شده است، مذاکره کرد. کشورهای اروپایی بهصورت جداگانه نیز تماسهای خود با کابل را تعمیق بخشیدهاند.
شیوام شخاوات، از بنیاد تحقیقات آبزرور در دهلی، گفت: تردیدی وجود ندارد که تحولاتی رخ داده است. امارت اسلامی اکنون در موقعیتی مطمئن قرار دارد. آنها دریافتهاند که در شرایط کنونی برای کشورهای منطقه و حتی برای اروپا و آمریکا، بازیگری اجتنابناپذیر هستند و راه تعامل با آنها را شناسایی کردهاند.
او افزود: طالبان هر نوع تماسی را یک پیروزی دیپلماتیک میدانند و توانستهاند از این تماسها بهعنوان نشانهای برای اعطای مشروعیت به خود بهرهبرداری کنند.
سیاست سختگیرانه انزوایی که پس از به قدرت رسیدن طالبان در سال ۲۰۲۱ در قبال بهرسمیتشناسی غیررسمی یا «بالفعل» اعمال شد، اکنون در حال فروپاشی است. برخی از مفسران غربی پیشنهاد کردهاند که کشورهای بیشتری طالبان را به رسمیت بشناسند. برخی دیگر خواستار تشدید تعامل «پشت پرده» …
