درشکه کانکورد در موزه تاریخ ولز فارگو.
منبع: ویکیمدیا کامانز. چرا درشکههای پستی، طعمه اصلی در مناطق مرزی بودند؟
درشکهها روشی دیرینه برای سفر بودند که قدمت آنها به انگلستان در قرن هفدهم بازمیگردد. این وسایل شامل کالسکههای بستهای بودند که توسط چهار تا شش اسب کشیده میشدند و مسافران، چمدانها، نامهها و اغلب پول را با خود حمل میکردند.
در غرب قدیم، پیش از گسترش کامل شبکه راهآهن، درشکهها روشی رایج برای تردد میان جوامع کوچک بسیاری بودند که در تقاطعها و شهرهای معدنی پدید میآمدند. مسافران فقیر بهندرت از درشکه استفاده میکردند و این وسیله معمولاً مختص طبقه متوسط و ثروتمندان بود. یکی از محمولههای رایج درشکهها، پول بود که اغلب شامل حقوق کارکنان در مکانهایی مانند معادن میشد.
با وجود افسانهسازیهایی که در فیلمهای قدیمی غرب وحشی و دیگر داستانها درباره سرقت از درشکه وجود دارد، این اتفاقات نسبتاً نادر بودند. از میان هزاران سفر با درشکه، مشخص شده است که در طول حدود ۵۰ سال، تنها حدود ۴۵۰ مورد سرقت رخ داده است. با توجه به این تعداد کم از سرقتها، هر موردی که اتفاق میافتاد، به عنوان یک اقدام جسورانه بهشدت در رسانهها بازتاب مییافت؛ چراکه اجرای چنین عملیاتی اغلب نیازمند میزان مشخصی برنامهریزی و زیرکی بود.
پرل هارت در سال ۱۹۰۰.
منبع: Historian Insight / ویکیمدیا کامانز از فقر در کانادا تا افسانهسازی در مرزها؛ از طریق دروغها و اوجگیری پرل هارت
از میان تعداد محدود سرقتهای درشکه، موارد بسیار کمی زنان را درگیر میکرد. جین کرکهام در یک سرقت در سال ۱۸۷۹ کشته شد (احتمالاً به دست همسرش که کلانتر بود و خود را تغییر چهره داده بود) و در سراسر دوران غرب وحشی، تنها شمار اندکی از زنان مستقیماً با گروههای یاغی همکاری داشتند.
پرل هارت (که با نام لیلی نائومی دیوی متولد شد) در سال ۱۸۷۱ در فقر در کانادا به دنیا آمد و به طور کلی در طول دوران جوانیاش زندگیِ پربزه و تبهکارانهای داشت. او سرانجام سر از شهر معدنی مَموت (Mammoth) در آریزونا درآورد و به عنوان آشپز مشغول به کار شد.
پرل مدتها مدعی بود که فرزند یک خانواده مرفه در انتاریوی کانادا بوده و با امتیازات و رفاه بزرگ شده است، اما تحقیقات امروزی در صحت ادعاهای او تردید ایجاد کردهاند.
بخش مربوط به پرل هارت در موزه زندان قلمرویی یوما.
منبع: ویکیمدیا کامانز. سرقت سال ۱۸۹۹ در آریزونا و پاداش ۱۶ هزار دلاری در مناطق مرزی
وقتی معدن تعطیل شد، او و همراهش جو بوت نقشهای برای سرقت از درشکهای که میان گلوب و فلورنسِ آریزونا رفتوآمد میکرد، کشیدند. در سال ۱۸۹۹، تنها چند خط درشکه در آریزونا هنوز فعال بودند، آن هم بیشتر میان شهرهایی که راهآهن نداشتند، و مسیر گلوب به فلورنس یکی از همان مسیرهای باقیمانده بود.
در ۳۰ مه ۱۸۹۹ [۹ خرداد ۱۲۷۸]، پرل ــ که لباس مردانه بر تن داشت ــ به همراه جو بیش از ۴۰۰ دلار از درشکه دزدیدند (حدود ۱۶ هزار دلار به پول امروز) و به بیابانهای اطراف گریختند. در ۵ ژوئن [۱۵ خرداد ۱۲۷۸]، این دو به دست کلانتر شهرستان پینال، ترومن، و گروه همراهش دستگیر شدند.
پوستر نشاندهنده گلهدارانی که در حال جمعآوری احشام هستند،
به همراه پرترهای از سرهنگ دبلیو. اف. کودی سوار بر اسب. حدود سال ۱۸۹۹.
پرل هارت مدعی بود که در مقطعی بخشی از نمایش «غرب وحشیِ» بافالو بیل بوده است.
منبع: ویکیمدیا کامانز هیاهوی رسانهای، سلولهای انفرادی و ناپدیدشدن ملکه راهزنان
پرل و جو محاکمه شدند و پرل به سوژه داغ رسانهها تبدیل شد. شهادت پرشور (و به احتمال زیاد دروغین) او، منجر به تبرئه وی از اتهام سرقت شد، اما او بعدها به جرم حمل غیرقانونی سلاح محکوم گردید.
پرل تنها زن در میان زندانیان مرد بود و از توجه رسانهها غرق لذت میشد. سرانجام، شرایطی تا حد ممکن راحت در زندان برای او فراهم شد؛ او صاحب یک سلول خصوصی شد و اغلب ملاقاتکننده داشت.
پرل هارت در زندان، از «یک ماجرای آریزونا».
مجله Cosmopolitan، شماره ۲۷، صص. ۶۷۳–۶۷۷، مه تا اکتبر ۱۸۹۹.
منبع: ویکیمدیا کامانز.
او در سال ۱۹۰۲ مشمول آزادی مشروط شد و چند سالی را با تکیه بر شهرت خود در انظار عمومی گذراند. پس از آن، او از دیدهها محو شد و ممکن است در سالهای بعد مرتکب جرمهای کوچکی نیز شده باشد، اما به نظر میرسد سرانجام سر و سامان گرفته، ازدواج کرده و در دهه ۱۹۵۰ میلادی درگذشته است.
