روزنامه انگلیسی گاردین در یادداشتی به قلم مصطفی بیومی نویسنده و ستوننویس این نشریه عنوان کرد: در میان تهدیدها و عقبنشینیها و با وجود تیمی دچار اختلاف، واضح است که دونالد ترامپ هیچ ایدهای برای پایان دادن به جنگی را ندارد که اصلا نباید آغاز میشد.
بر اساس این گزارش، «از زمانی که ایالات متحده و رژیم اسرائیل در ۲۸ فوریه (۹ اسفند۱۴۰۴) جنگ خود علیه ایران را آغاز کردند، مردم جهان قربانی رابطه سینوسی (قطع و وصلشونده) ترامپ با ایده باریدنِ ویرانی فاجعهبار بر سر این کشور بودهاند. ماجرا از ۲۱ مارس (یکم فروردین) آغاز شد، زمانی که ترامپ وعده داد نیروگاههای برق ایران را هدف قرار دهد (که اتفاقا یک جنایت جنگی است)، مگر اینکه ایران تنگه هرمز را باز کند. او آن طرح را پنج روز، و سپس ۱۰ روز دیگر به تعویق انداخت تا اینکه تهدید بعدی را مطرح کرد.
در هفت آوریل (۱۸ فروردین) نیز تهدید کرد: «امشب یک تمدن کامل از بین خواهد رفت و هرگز بازنخواهد گشت.» تنها ۱۰ ساعت بعد، او از آن تهدید نسلکشانه عقبنشینی کرد.
۱۷ مه (۲۷ اردیبهشت) نوشت: «برای ایران، زمان رو به پایان است و بهتر است بجنبند، سریع، وگرنه چیزی از آنها باقی نخواهد ماند. زمان، حیاتی است!»
در ۱۸ مه (۲۸ اردیبهشت) نوشت که سران خلیج فارس از او خواستهاند «از حمله نظامی برنامهریزیشده ما علیه جمهوری اسلامی ایران که برای فردا برنامهریزی شده بود، صرفنظر کند».
به نوشته گاردین، رویکرد فعلی به همان اندازه که کسالتبار است، کودکانه نیز به نظر میرسد؛ اینکه مدام چیزی را تهدید کنی و بلافاصله پس از آن، در تلاشی شرمآور برای حفظ ظاهر، از آن عقب بنشینی. بیایید آن را همان چیزی بنامیم که هست: «دیپلماسی کودکستانی».
از قرار معلوم، به نظر میرسد ترامپ این را یک استراتژی میداند. تنها میتوان فرض کرد که او امیدوار است این کار، راهی برای پایان دادن به این آتشافروزی فاجعهباری باشد که خودش و بنیامین نتانیاهو (نخست وزیر رژیم صهیونیستی) آغاز کردند. این جنگ یک شکست عظیم است که محبوبیت او را همراه با سلطه منطقهای آمریکا در خاورمیانه به ورطه سقوط کشانده است.
واضح است که ترامپ هیچ سرنخی ندارد که چگونه باید از جنگی خارج شود که اصلا نباید آن را شروع میکرد.
طبق گزارشها، وقتی نتانیاهو ۲۱ ژوئیه (۳۰ …
