وزارت خزانهداری آمریکا روز دوشنبه ۲۴ اوت ۲۰۲۶ (۲ شهریور ۱۴۰۵) از آغاز کارزاری با عنوان «Operation Economic Outcast» خبر داد؛ کارزاری که به گفته واشنگتن، قرار است شبکههای مالی، تجاری و لجستیکی مرتبط با ایران را در کشورهای مختلف هدف قرار دهد.
دفتر کنترل داراییهای خارجی وزارت خزانهداری آمریکا، موسوم به اوفک، در نخستین مرحله این عملیات اعلام کرد نزدیک به ۶۰ فرد، شرکت و کشتی در چند حوزه قضایی تحریم شدهاند. این افراد و مجموعهها به ادعای آمریکا در شبکههای مرتبط با درآمدهای نفتی ایران، دور زدن تحریمها، تأمین فناوریهای حساس هستهای و موشکی و فعالیتهای سایبری نقش داشتهاند.
همزمان، واشنگتن اعلام کرده است دامنه ریسک تحریمهای ثانویه را به پنج حوزه گسترش میدهد.
حساسترین بخش این اقدام همچنان چین است؛ کشوری که یکی از مهمترین خریداران نفت ایران به شمار میرود و بخش قابل توجهی از شبکه انتقال نفت ایران به بازارهای آسیایی از مسیر شرکتها، واسطهها و کشتیهای مرتبط با چین یا هنگکنگ انجام میشود.
فریدون مجلسی، دیپلمات پیشین و تحلیلگر مسائل بینالملل، در گفتوگو با فرارو، معتقد است مسئله اصلی تحریمهای آمریکا صرفاً میزان فشار اقتصادی نیست، بلکه نبود یک «نقشه راه» برای رسیدن به نقطه پایان است.
او میگوید آمریکا میتواند هزینه تجارت با ایران را افزایش دهد، اما نمیتواند بهسادگی ارتباط ایران با جهان را قطع کند و اگر فشارها به جایی برسد که تهران احساس کند مذاکره چیزی جز پذیرش یک فهرست از پیش تعیینشده نیست، ممکن است نتیجه معکوس حاصل شود.
از نگاه مجلسی، متغیر تعیینکننده در مرحله بعد چین است؛ جایی که فشار بر ایران میتواند به بخشی از رقابت بسیار بزرگتر آمریکا و چین تبدیل شود. آمریکا این بار سراغ «شبکه تنفس» اقتصاد ایران رفته است
فریدون مجلسی ضمن اشاره به تحریمهای آمریکا، گفت: «در سیاست خارجی، تحریم زمانی میتواند ابزار باشد که در کنار آن، تصویری روشن از مقصد نیز وجود داشته باشد. یعنی طرفی که تحریم میکند بداند در برابر چه تغییر رفتاری حاضر است فشار را کاهش دهد و طرفی که تحریم میشود نیز بتواند تشخیص دهد هزینهای که میپردازد، در نهایت چه دستاوردی برای او خواهد داشت.»
مجلسی ادامه داد: «مشکل روابط ایران و آمریکا در سالهای …
